Advertisement
อัปเดทล่าสุด : พุธ 13 พฤศจิกายน 2562 : carefor.org อัปเดททุกวัน
Carefor ใหม่ arrow กำลังใจ arrow จดหมายจากบางม่วง ตะกั่วป่า ถึงนักศึกษาอาสาสมัคร
สื่อสารด้วยหัวใจ
สื่อสารด้วยหัวใจ
บ้านใส่ใจ Carefor.org
Carefor ใหม่
ความรัก
กำลังใจ
ตั้งสติ
ถาม-ตอบปัญหากับลุงริศ
ติดต่อลุงริศ
ชวนเพื่อนๆมาที่นี่นะครับ
Careforปี19ยินดีต้อนรับ
โดยเฉพาะท่านที่ออนไลน์
ในขณะนี้ทั้ง 302 ท่าน

ค้นหา-ใส่คำแล้วEnter
เพื่อนร่วมทาง

ท่านพุทธทาส-สวนโมกข์
กลุ่มค่ายนิสิตนักศึกษาอาสาพัฒนาฯ
นักศึกษาคาทอลิก
ฟังธรรม
พระไพศาล
จิตวิวัฒน์
สวนเจ็ดริน
สันติวนา
แก้วไดอารี่
ยุติธรรม&สันติ
เสมสิกขาลัย
เพื่อผู้บริโภค
GreenPeace
บ้านนอก
ธนาคารจิตอาสา
จดหมายจากบางม่วง ตะกั่วป่า ถึงนักศึกษาอาสาสมัคร พิมพ์เรื่องนี้ ส่งเมลเรื่องนี้ให้เพื่อน
"ขอให้เธอทุกคนจงภูมิใจเถิดนะที่เธอมาหาฉันในยามนี้ มันเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด... ในเวลานี้สิ่งที่ฉันต้องการคือ กำลังใจ และคำปลอบใจ เหมือนที่เธอกำลังปฏิบัติต่อฉันในตอนนี้นั่นแหละ...ใช่เลย ตลอดเวลาที่เธออยู่ให้กำลังใจ... ทำให้ฉันมีความสุขมาก เพราะเธอเปรียบเสมือนยารักษาแผลใจ... มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ชีวิตฉันยังมีค่าเสมอ... "

จดหมายจากบางม่วง ตะกั่วป่า

4 ทุ่มวันที่ 23 มีนาคม 2548 ท่ามกลางสายฝน

ฉันรู้สึกเหงาและเศร้าใจ ฉันอยากให้คืนนี้ยาวนานที่สุด เมื่อรู้ว่าพรุ่งนี้ เธอจะจากฉันไป

ตั้งแต่ฉันประสบภัย ได้สูญเสียหลายๆอย่าง สมบัติที่มีตีเป็นมูลค่าความเสียหายก็มากโขอยู่หรอก ฉันไม่เสียดายเลย แต่สิ่งที่ฉันเสียใจ

ที่สุดคือ คนที่ฉันรักและนับถือได้ล้มหายตายจากไปหลายคนในวันเดียวกัน มันเกินที่จะยอมรับจริงๆ

ในบางครั้งฉันรู้สึกท้อแท้และเบื่อชีวิตเหมือนกัน เพราะฉันตระหนักดีว่า... ที่สุดแล้ว เงินไม่ได้มีค่าที่สุดสำหรับชีวิตคนเรา

ผู้ประสบภัยหลายคน...จนป่านนี้ยังไม่เจอศพญาติพี่น้องเลย คิดดูว่าเขาจะเจ็บปวดใจเพียงใด ถึงจะมีเงินมากแค่ไหน คงจะไม่

สามารถทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมได้หรอก

แล้วความสุขอยู่ตรงไหน... คงจะไม่มีใครตอบได้ใช่ไหม...

บางคนสรรค์สร้างมาเกือบทั้งชีวิตใช้เวลา 20 - 30 ปี แต่โดนคลื่นยักษ์ทำลายหมดตัว แค่ไม่กี่นาที ซึ่งอนาถใจเสียเหลือเกิน

แต่ฉันก็ภูมิใจอยู่อย่าง หรือจะเรียกว่าโชคดีก็ได้... ที่ฉันได้เกิดมาเป็นคนไทย เพราะคนไทยไม่ทิ้งกัน... ฉันคิดว่าคำคำนี้ ถึงทำให้ฉันได้พบเธอ เธอมากันหลายคน จากหลายจังหวัด แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ อยู่ที่ไหนๆก็เหมือนกัน ในเมื่อเรามีหัวใจความเป็นไทยเหมือนกัน

ขอให้เธอทุกคนจงภูมิใจเถิดนะที่เธอมาหาฉันในยามนี้ มันเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด... ในเวลานี้สิ่งที่ฉันต้องการคือ กำลังใจ และคำปลอบใจ เหมือนที่เธอกำลังปฏิบัติต่อฉันในตอนนี้นั่นแหละ...ใช่เลย ตลอดเวลาที่เธออยู่ให้กำลังใจ... ทำให้ฉันมีความสุขมาก เพราะเธอเปรียบเสมือนยารักษาแผลใจ...

ฉันต้องขอขอบคุณในความเสียสละของเธอ ฉันคงได้อะไรหลายๆอย่างจากเธอ อย่างน้อยๆก็กำลังใจ... มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ชีวิตฉันยังมีค่าเสมอ ความรู้สึกที่ดีๆจากเธอ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอผิดหวังในตัวฉัน...

แน่นอน หวังว่าเราคงจะได้พบกันอีก ขอให้เธอจงโชคดีตลอดไป...

"คิดถึงตลอดเวลา"
จากฉัน "ผู้ประสบภัย" (บ้านน้ำเค็ม)

ขวานผ่าซากน่ะใช่
ถึงไม่เคยอ่อนโยน
แต่คนใต้ก็ไม่อ่อนแอ
ยอมรับแต่ไม่ยอมแพ้
โดน "สึนามิ" ไม่ตาย...
เสียดายอะไรกับ...ชีวิต

แด่เธอผู้มาเยือน
...คนด้ามขวาน...

ป.ล. อย่าให้เหลือแต่ความทรงจำ

- - - - - - - - - - - - - - -
จดหมายจากบางม่วง ตะกั่วป่า ฉบับนี้ เขียนโดยแม่บ้านผู้ประสบภัยสึนามิคนหนึ่ง ที่จริงแล้วเธอเขียนหนังสือไม่ได้ แต่เธอบอกเล่าความในใจ แล้วให้สามีของเธอช่วยเขียนจดหมายฉบับนี้ มอบให้กับนักศึกษาอาสาสมัคร : เพื่อนร่วมทุกข์ผู้ประสบภัยสึนามิ... เมื่อเราอ่าน จดหมายฉบับนี้ให้นักศึกษาอาสาสมัครฟังในตอนค่ำวันหนึ่ง... ทุกคนฟังแล้วรู้สึกอึ้ง... ต่างคนต่างพูดไม่ออกเลยทีเดียว (บันทึกการเดินทางของลุงริศ)

เชิญแสดงความคิดเห็น
ชื่อ:
หัวข้อ:
ความคิดเห็น:



กรุณาใส่รหัสที่เห็น:* Code

ความคิดเห็น

ขับเคลื่อนโดย อโกคอมเม้นท์ ๒.๐!

< ก่อนหน้า

"บ้านใส่ใจ" สนับสนุนผู้คนให้ค้นพบ&แบ่งปันสิ่งดีที่มีอยู่ เพื่อประโยชน์สุขของมหาชน
Carefor.org ©1997 ออกแบบ, ขับเคลื่อนด้วย "แมมโบ้ลายไทย" GNU/GPL License