Advertisement
อัปเดทล่าสุด : อังคาร 19 พฤศจิกายน 2562 : carefor.org อัปเดททุกวัน
Carefor ใหม่
สื่อสารด้วยหัวใจ
สื่อสารด้วยหัวใจ
บ้านใส่ใจ Carefor.org
Carefor ใหม่
ความรัก
กำลังใจ
ตั้งสติ
ถาม-ตอบปัญหากับลุงริศ
ติดต่อลุงริศ
ชวนเพื่อนๆมาที่นี่นะครับ
Careforปี19ยินดีต้อนรับ
โดยเฉพาะท่านที่ออนไลน์
ในขณะนี้ทั้ง 104 ท่าน

ค้นหา-ใส่คำแล้วEnter
เพื่อนร่วมทาง

ท่านพุทธทาส-สวนโมกข์
กลุ่มค่ายนิสิตนักศึกษาอาสาพัฒนาฯ
นักศึกษาคาทอลิก
ฟังธรรม
พระไพศาล
จิตวิวัฒน์
สวนเจ็ดริน
สันติวนา
แก้วไดอารี่
ยุติธรรม&สันติ
เสมสิกขาลัย
เพื่อผู้บริโภค
GreenPeace
บ้านนอก
ธนาคารจิตอาสา
จดหมายรัก พิมพ์เรื่องนี้ ส่งเมลเรื่องนี้ให้เพื่อน
Image
มีหญิงชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งเก็บรักษาจดหมายรักเก่า ๆ ของสามีเอาไว้ ซึ่งตัวสามีได้เขียนจดหมายที่งดงามไว้หลายฉบับให้แก่เธอก่อนแต่งงานกัน

ทุก ๆ ครั้งที่ได้รับจดหมายจากเขา เธอรู้สึกดื่มด่ำในทุกประโยค
ทุก ๆ ถ้อยคำหวานไพเราะด้วยความรักเข้าอกเข้าใจ
เธอรู้สึกเบิกบานใจเสมอเมื่อได้รับจดหมาย

ด้วยเหตุนี้เธอจึงเก็บจดหมายทุกฉบับของเขาเอาไว้ในกล่องขนม
เช้าวันหนึ่งขณะที่กำลังจัดของในตู้
เธอจึงได้พบกล่องขนมใบเก่าคร่ำคร่า
ซึ่งภายในมีจดหมายของเขาเก็บอยู่
เป็นเวลาเนิ่นนานมากแล้วตั้งแต่ได้เห็นมันคราวก่อน
กล่องเก็บจดหมายบอกเล่าถึงช่วงเวลาอันแสนวิเศษของสามีภรรยา
ซึ่งยังเป็นหนุ่มสาวและรักกันจนเชื่อว่า
หากปราศจากใครไปคนหนึ่งแล้วชีวิตคงอยู่ต่อไปไม่ได้

แต่ในหลายปีที่ผ่านมา สามีภรรยาทั้งคู่กลับรู้สึกเป็นทุกข์อย่างมาก
พวกเขาไม่ได้รู้สึกยินดีที่จะมองกันและกันอีกต่อไป
ไม่รู้สึกเพลิดเพลินต่อการคุยกันอีกแล้ว
พวกเขาไม่ได้เขียนจดหมายถึงกันอีกเลย

วันก่อนที่เธอจะพบกล่องใส่จดหมาย
สามีได้บอกให้เธอทราบว่าเขาจะต้องเดินทางไปทำธุรกิจต่อ
เขารู้สึกไม่สบายใจนักเวลาอยู่บ้าน
บางทีเขาคงกำลังหาความสุขความพึงพอใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากการเดินทาง

เธอเริ่มได้ตระหนัก และเมื่อสามีบอกว่าเขาต้องไปประชุมที่นิวยอร์ก
เธอจึงบอกกลับไปว่า “หากคุณมีงานต้องทำก็ขอให้ทำตามสบายเลย”
เธอโตมากับการพูดอย่างนี้ มันเป็นเรื่องปกติมาก

แล้วแทนที่การกลับบ้านจะเป็นไปตามแผน
เขาโทรศัพท์มาบอกว่า
“ผมต้องอยู่ต่ออีกสองวันเพราะมีเรื่องจำเป็นต้องให้ทำ”
เธอยอมรับได้อย่างง่ายดาย อาจเป็นเพราะเมื่อเขาอยู่บ้าน
เธอรู้สึกไม่มีความสุขเลย

หลังจากวางหูโทรศัพท์ เธอจึงเริ่มต้นจัดข้าวของในตู้แล้วก็พบกล่องดังกล่าว
มันเป็นกล่องขนมปังกรอบยี่ห้อ Lu ซึ่งมีชื่อเสียงมากในประเทศฝรั่งเศส

เธอรู้สึกสนอกสนใจเนื่องจากมันนานมาแล้วตั้งแต่เปิดกล่องนั้นครั้งก่อน
เธอใช้ไม้ขนไก่ปัดเอาฝุ่นออกแล้วเปิดกล่อง
จึงได้กลิ่นของบางสิ่งที่คุ้นเคยมาก

เธอหยิบเอาจดหมายฉบับหนึ่งออกมาและยืนอ่านอยู่ตรงนั้น
มันช่างเป็นจดหมายที่หวานไพเราะอะไรอย่างนี้!
ในภาษาถ้อยคำของเขานั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจรักใคร่
เธอรู้สึกได้ถึงความสดชื่นมากมายได้กลับมาเหมือนกับผืนดินที่แตกระแหงได้รับน้ำฝน

เธอเปิดจดหมายอีกฉบับออกอ่านเพราะว่ามันวิเศษเหลือเกิน
ในที่สุดเธอจึงนำจดหมายทั้งกล่องมาที่โต๊ะนั่งลงและอ่านฉบับแล้วฉบับเล่า
จนกระทั่งอ่านจบหมด ๔๖ ฉบับ เมล็ดพันธุ์แห่งความสุขในอดีตยังคงอยู่ที่นั่น
ทว่ามันถูกฝังกลบไว้ภายใต้ความทุกข์มากชั้น
หากแต่ว่ามันคงอยู่ที่นั่น

ดังนั้นในขณะที่อ่านจดหมายซึ่งเขาเขียนเมื่อยังหนุ่มและรักซึ้ตรึงใจ
เธอจึงรู้สึกได้ว่าเมล็ดพันธุ์แห่งความสุขภายในเธอเริ่มต้นได้น้ำแล้ว

เมื่อคุณทำบางสิ่งเหมือนอย่างนี้ ก็เท่ากับช่วยรดน้ำให้กับเมล็ดพันธุ์แห่งความสุข
ซึ่งนอนจมอยู่ในจิตสำนึกของคุณ ในช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่นานมานี้
สามีของเธอไม่รู้จักใช้ถ้อยคำอันไพเราะเสียบ้างเลย

แต่เดี๋ยวนี้เมื่อกำลังอ่านจดหมาย
เธอได้ยินคำพูดหวาน ๆ จากเขา ความสุขของพวกเขามีอยู่จริง
แต่ทำไมเล่าพวกเขาจึงมีชีวิตเหมือนอยู่ในนรก?
เธอแทบจะจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าเขาเคยพูดคุยกับเธออย่างนั้น
แต่มันก็เป็นสิ่งที่เขาเคยทำจริง ๆ ซึ่งเขาสามารถคุยกับเธอด้วยคำพูดดี ๆ ได้

ช่วงเวลาชั่วโมงครึ่งที่เธอใช้เวลาอ่านจดหมายเหล่านี้ทั้งหมด
ได้ช่วยพรมน้ำลงบนเมล็ดพันธุ์แห่งความสุขในตัวเธอ
เธอเข้าใจแล้วว่าทั้งเธอและเขาต่างก็ไม่มีความชำนาญ
พวกเขาจึงให้น้ำบนเมล็ดพันธุ์แห่งความทุกข์ของกันและกัน
อีกทั้งไม่รู้จักให้น้ำบนเมล็ดพันธุ์แห่งความสุขบ้างเลย

หลังจากอ่านจดหมายทั้งหมด
เธอมีแรงจูงใจปรารถนาที่นั่งลงเขียนจดหมายบอกแก่สามีว่า
ในช่วงเวลานั้นเธอมีความสุขเพียงใด
เมื่อแรกเริ่มในความสัมพันธ์ของพวกเขา

เธอเขียนว่าปรารถนาให้ปีแห่งความสุขอันทรงคุณค่าเหล่านั้นหวนกลับคืนมาอีกครั้ง
และตอนนี้อยากจะเรียกเขาว่ “สุดที่รักของฉัน”
ด้วยความสัตย์ซื่อจริงใจอย่างเต็มเปี่ยม

เธอใช้เวลา ๔๕ นาทีเพื่อเขียนจดหมายนั้น
มันเป็นจดหมายรักจริงๆ ที่ส่งไปให้ชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์
คนที่เขียนจดหมายมาให้เธอเก็บเอาไว้ในกล่องๆ หนึ่ง

การอ่านและเขียนจดหมายใช้เวลาไปร่วมๆ ๓ ชั่วโมง
มันเป็นเวลาแห่งการฝึกปฏิบัติ
ทว่าเธอเองไม่รู้เลยว่ากำลังปฏิบัติอยู่

หลังจากเขียนจดหมายเสร็จ เธอรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจ
ทั้งๆ ที่จดหมายยังไม่ได้ส่งและสามีของเธอก็ยังไม่ได้อ่าน
แต่กลับทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างมาก
เพราะว่าเมล็ดพันธุ์แห่งความสุขได้ตื่นขึ้นอีกครั้ง
พวกมันได้รับน้ำแล้ว

เธอขึ้นไปชั้นบนแล้วเอาจดหมายวางลงบนโต๊ะของเขา
เธอรู้สึกมีความสุขเพียงเพราะว่า
จดหมายเหล่านั้นได้หล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์ด้านบวกในตัวเธอ

ในขณะที่กำลังอ่านจดหมายและเขียนถึงสามีของเธอ
เธอได้รับความเข้าใจบางอย่างที่ว่า
พวกเขาทั้งสองไม่มีความชำนาญพอ
อีกทั้งไม่รู้จักวิธีที่จะถนอมรักษาความสุขที่พวกเขาสมควรจะได้รับ
จากถ้อยคำพูดคุย จากการกระทำ
แต่กลับทำให้สถานการณ์ย่ำแย่
ทั้งๆ ที่ทั้งสองยินดีที่จะใช้ชีวิตร่วมกันเป็นครอบครัว
เป็นคู่ผัวตัวเมีย แต่พวกเขากลับไม่มีความสุขเอาเสียเลย

หลังจากมีความเข้าใจนี้
เธอรู้สึกมั่นใจว่า ถ้าเธอและเขาพยายามฝึกปฏิบัติ
ความสุขก็จะหวนคืนกลับมาอีก
เธอรู้สึกเต็มไปด้วยความหวังและ
ไม่มีความทุกข์ใดๆ อีกเลยเช่นที่เธอเคยมีในอดีตที่ผ่านมา

เมื่อสามีเธอกลับมาบ้าน เขาขึ้นชั้นบนและเห็นจดหมายบนโต๊ะ เขียนว่า
“ฉันเป็นคนหนึ่งที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบในความทุกข์ของเรา
เป็นความจริงที่ว่า เราไม่มีความสุขอย่างที่เราทั้งคู่สมควรจะได้รับ
ขอให้มาเริ่มต้นพูดคุยกันใหม่
ขอให้ความสงบสันติความปรองดอง และความสุขเกิดขึ้นจริงอีกครั้ง”

เขาใช้เวลามากมายไปกับการอ่านจดหมายและมองลึกลงไปในสิ่งที่เธอเขียน
เขาไม่รู้เลยว่ากำลังฝึกภาวนา
แต่เขาก็กำลังทำมันอยู่

เพราะว่าด้วยการอ่านจดหมายของภรรยา
เมล็ดพันธุ์แห่งความสุขในตัวเขาได้รับน้ำด้วยเช่นเดียวกัน

เขาอยู่ที่ชั้นบนเป็นเวลานาน มองหยั่งลึกเข้าไป
เกิดความเข้าใจเหมือนๆ กันกับที่เธอได้รับในวันก่อน

ด้วยการกระทำนี้ ...
พวกเขาทั้งสองจึงมีโอกาสเริ่มต้นใหม่และฟื้นฟูความสุขอีกครั้ง

ปัจจุบันนี้ ผู้คน คู่รักไม่เขียนจดหมายถึงกันอีกต่อไปแล้ว
พวกเขาเพียงแค่ยกหูโทรศัพท์และพูดว่า

“คืนนี้เธอว่างไหม ? เราน่าจะออกไปนอกบ้านกันนะ”
แค่นั้นเอง ไม่มีอะไรให้เก็บเอาไว้ให้ระลึกนึกถึง
นั่นเป็นเรื่องน่าสงสาร

เราต้องเรียนรู้ที่จะเขียนจดหมายรักอีกครั้ง
เขียนถึงคนที่คุณรัก เขาอาจจะเป็นพ่อหรือเป็นลูกชาย
เธออาจจะเป็นลูกสาว แม่ พี่สาว น้องสาว หรือเพื่อน
ให้เวลากับการลงมือเขียนด้วยความรู้สึกสำนึกและความรักของคุณ


ติช นัช ฮันห์ เขียน ญาเฮ ดา แปล จากข้อเขียนเรื่อง “Love Letters” ในนิตยสาร Resurgence ฉบับที่ ๒๑๕ เดือน พฤศจิกายน – ธันวาคม ๒๐๐๒

เชิญแสดงความคิดเห็น
ชื่อ:
หัวข้อ:
ความคิดเห็น:



กรุณาใส่รหัสที่เห็น:* Code

ความคิดเห็น

ขับเคลื่อนโดย อโกคอมเม้นท์ ๒.๐!

< ก่อนหน้า   ถัดไป >

"บ้านใส่ใจ" สนับสนุนผู้คนให้ค้นพบ&แบ่งปันสิ่งดีที่มีอยู่ เพื่อประโยชน์สุขของมหาชน
Carefor.org ©1997 ออกแบบ, ขับเคลื่อนด้วย "แมมโบ้ลายไทย" GNU/GPL License