Advertisement
อัปเดทล่าสุด : อังคาร 10 ธันวาคม 2562 : carefor.org อัปเดททุกวัน
Carefor ใหม่
สื่อสารด้วยหัวใจ
สื่อสารด้วยหัวใจ
บ้านใส่ใจ Carefor.org
Carefor ใหม่
ความรัก
กำลังใจ
ตั้งสติ
ถาม-ตอบปัญหากับลุงริศ
ติดต่อลุงริศ
ชวนเพื่อนๆมาที่นี่นะครับ
Careforปี19ยินดีต้อนรับ
โดยเฉพาะท่านที่ออนไลน์
ในขณะนี้ทั้ง 107 ท่าน

ค้นหา-ใส่คำแล้วEnter
เพื่อนร่วมทาง

ท่านพุทธทาส-สวนโมกข์
กลุ่มค่ายนิสิตนักศึกษาอาสาพัฒนาฯ
นักศึกษาคาทอลิก
ฟังธรรม
พระไพศาล
จิตวิวัฒน์
สวนเจ็ดริน
สันติวนา
แก้วไดอารี่
ยุติธรรม&สันติ
เสมสิกขาลัย
เพื่อผู้บริโภค
GreenPeace
บ้านนอก
ธนาคารจิตอาสา
เมื่อเด็กจ้อยตามหาดาวแดง พิมพ์เรื่องนี้ ส่งเมลเรื่องนี้ให้เพื่อน
Image
"ใช่ ถ้าดาวแดงดวงไหนไม่มีแรงบันดาลใจแล้วล่ะก็
เขาก็จะไม่สามารถขึ้นไปอยู่บนฟ้าได้หรอก"
"แรงบันดาลใจคืออะไรหรือจ๊ะ" เด็กจ้อยอยากรู้


กาลครั้งนี้ที่เด็กจ้อยเห็นว่าไม่ได้การแล้ว
ดาวแดงที่เคยทอแสงแดงสกาวสว่างไสว
บัดนี้พลันหายไปจนหมดสิ้น
เด็กจ้อยรู้สึกเงียบเหงาวังเวงขึ้นมาอย่างประหลาด...

ถึงเวลาที่เขาจะต้องออกเดินทางแล้ว เขาต้องไปตามหาดาวแดงกลับคืนมา

เขารู้ว่าไม่ใช่เฉพาะเขาเท่านั้นที่เฝ้ารอดาวแดงอยู่
ยังมีอีกหลายคนที่เขารู้ว่ายังเฝ้ารอการกลับมาของดาวแดง แต่เขาก็ไม่แน่ใจนักหรอก
ว่ายังจะมีใครคิดอยากจะตามหาดาวแดงเหมือนเขาหรือเปล่า

แต่เขาตัดสินใจแล้ว

ดังนั้นเด็กจ้อยจึงเริ่มออกเดินทาง
ในวันแรก เขาเดินไปทางทิศจันทร์ตก
เพราะไม่มีประโยชน์อันใดที่จะไปทางตะวันออกหรือทิศตะวันตก
เนื่องจากไม่เคยมีดาวในยามที่มีตะวัน

เด็กจ้อยเดินทางท่ามกลางความเหน็บหนาว ในค่ำคืนนี้ที่จันทร์ตกไปแล้ว
บนท้องฟ้ามีแต่ดาวดวงเก่าที่แสงเริ่มจะริบหรี่
แต่ถึงกระนั้นก็ยังพอมีแสงสลัวๆให้เขาสามารถเดินทางไปได้แม้จะทุลักทุเลในบางครั้ง

บางครั้งเขาเดินตกหลุม
บางครั้งเขาเดินชนต้นไม้
บางครั้งเขาเดินเตะขอนไม้ที่ล้มอยู่กลางทางจนเท้าระบม

แต่เขาก็ไม่เคยข้ามขอนไม้เลย
บางครั้งเขาต้องลุยน้ำ
บางครั้งเขาต้องเดินข้ามภูเขาสูง
แต่เขาก็ไม่ได้ย่อท้อ

นั่น นั่น หิ่งห้อยนี่นา ที่ส่องแสงวิบๆวาวๆ อยู่บนพื้นหญ้า
เด็กจ้อยดีใจที่เจอเพื่อนในยามค่ำคืน จึงตรงรี่เข้าไปทักทาย

"สวัสดียามราตรีจ๊ะคุณหิ่งห้อย"
"สวัสดียามราตรีเช่นกันจ้า แต่ฉันไม่ใช่คุณหิ่งห้อยหรอกนะจ๊ะ
เสียงเล็กที่ตอบกลับมามีแววอ่อนล้า

"เอ๊ะ! ขอโทษนะจ๊ะ งั้นเธอคือใครกันล่ะ"
เด็กจ้อยถามด้วยความแปลกใจ

"เข้ามามองฉันใกล้ๆสิ
ดาวแดง เธอคือดาวแดงนั่นเอง แต่เอ๊ะ!! ทำไม ..."

เด็กจ้อยแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า

"ทำไมฉันถึงมาอยู่ตรงนี้ได้นะหรือ" ดาวแดงถาม

"ใช่สิจ๊ะ เพราะฉันคิดอยู่ตลอดเวลาว่าเธอจะอยู่บนฟ้าโน่น หรือไม่เธอก็จะมากับเมฆ

"ฉันเป็นดาวแดงที่ไม่มีแรงจะขึ้นไปอยู่บนฟ้านะสิ "
เสียงดาวแดงค่อนข้างเศร้า

"เธอไม่สบายใช่ไหม ถึงไม่มีแรงขึ้นฟ้า"
"นั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่การที่จะขึ้นไปอยู่บนฟ้าได้ต้องมี เ เ ร ง บั น ด า ล ใ จ
ดาวแดงตอบ

"แ ร ง บั น ด า ล ใ จ หรือ" เด็กจ้อยทวนคำอย่างสงสัย

"ใช่ ถ้าดาวแดงดวงไหนไม่มี แ ร ง บั น ด า ล ใ จ แล้วล่ะก็
เขาก็จะไม่สามารถขึ้นไปอยู่บนฟ้าได้หรอก"

"แ ร ง บั น ด า ล ใ จ คืออะไรหรือจ๊ะ" เด็กจ้อยอยากรู้

"แ ร ง บั น ด า ล ใ จ ก็คืออะไรดีล่ะ อะไรก็ได้ที่ทำให้ฉันอยากที่จะขึ้นไปอยู่บนฟ้า
ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรอย่างที่ว่าเลย"
ดาวแดงพูดต่อด้วยความเศร้าสร้อย

"ฉันไม่รู้ว่าฉันจะขึ้นไปอยู่บนนั้นเพื่ออะไร
ไม่มีประโยชน์เลยที่ฉันจะตะกายขึ้นไปโดยไร้คนคอยเฝ้าดู
เดี๋ยวนี้ไม่มีใครเฝ้ามองดาวแดงอีกแล้ว"
เสียงเล็กๆของดาวแดงมีเสียงสะอื้นปนอยู่เบาๆ


"ฉันนี่ไงจ๊ะ ตายล่ะ !!! มัวแต่คุยกัน
ฉันลืมบอกเธอไปว่าฉันกำลังเดินทางตามหาดาวแดงแบบเธออยู่
พอดีฉันแปลกใจที่เห็นเธอบนพงหญ้าแทนที่จะเป็น ..."

"บนฟ้าใช่ไหม ?"

"เอ่อ ก็.."
เด็กจ้อยอึกอัก ไม่อยากพูดย้ำความเศร้าของดาวแดง

"แต่ว่าเธอตามหาฉันทำไมหรือ"

"ฉันตามหาเธอก็เพราะเดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน
ที่ดาวแดงใหม่ๆขึ้นมาเต็มฟ้าระยิบระยับไปหมด

มาตอนนี้เวลาที่ฉันแหงนมองฟ้าทีไร ฉันรู้สึกเหงาๆเศร้าๆบอกไม่ถูก
เพราะฉันไม่เคยเห็นดาวแดงมานานแล้ว"

"เธอยังคงคอยมองดาวแดงอยู่หรือ จริงหรือเปล่า"
น้ำเสียงของดาวแดงเริ่มสดใสขึ้น

"จริงสิจ๊ะ ไม่ใช่มีแต่ฉันนะจ๊ะ
ยังมีอีกหลายๆคนที่เขาเฝ้ามองอยู่อย่างใจจดใจจ่อเลยทีเดียว"

"ฉันดีใจจังเลย"
แล้วแสงที่ตัวดาวแดงก็เริ่มสว่างขึ้น ดาวแดงพูดต่อว่า

"เธอรู้ไหมว่าเธอสร้าง แ ร ง บั น ด า ล ใ จ ให้ฉัน"

"ฉันนี่นะ ฉันไม่เห็นได้ทำอะไรเลย"
เด็กจ้อยส่งเสียงแปลกใจ

"เธอทำสิจ๊ะ เพราะเธอบอกว่าเธอยังคงคอยดูฉันอยู่
มันทำให้ฉันปรารถนาที่จะขึ้นไปบนนั้นให้เธอได้มอง

แล้วเธอยังบอกว่ายังมีอีกหลายคนที่คอยมอง
นั่นยิ่งทำให้ฉันมี แ ร ง บั น ด า ล ใ จ มากขึ้น"


"ไม่น่าเชื่อเลยนะ แต่ฉันก็เชื่อเธอเพราะตอนนี้เธอดูสดใสขึ้น
เธอหายป่วยแล้วใช่ไหมจ๊ะ"

"ใช่ ฉันดีขึ้นมาก จนสามารถที่จะส่งตัวเองขึ้นไปบนฟ้าได้แล้วล่ะ"

"ฉันดีใจจังเลย" เด็กจ้อยพูดพลางกระโดดไปมารอบดาวแดง

"แต่ ฉันขอร้องอะไรเธอได้ไหม"

"ได้สิได้ เพราะเธอจะขึ้นไปอยู่บนฟ้าอย่างที่ฉันอยากจะเห็นแล้วนี่"

"ฟังนะ ยังมีดาวแดงอีกหลายดวงที่นอนซุกกอหญ้าอย่างอ้างว้าง ไม่มีใครเหลียวแล
เพียงแต่เธอพบเขาแล้วบอกกับเขาเหมือนที่บอกฉัน
ดาวแดงเหล่านั้นก็จะสามารถขึ้นไปอยู่บนฟ้าได้เหมือนกับฉันเช่นกัน"

"ได้สิจ๊ะ นั่นเป็นสิ่งที่ฉันต้องทำอยู่แล้ว"

"ถ้าเช่นนั้น ฉันไปล่ะนะ ขอให้เธอโชคดีในการเดินทาง
ฉันอยากกล่าวคำที่มากกว่าคำขอบคุณสำหรับแรงบันดาลใจ"

"ฉันก็อยากกล่าวมากกว่าขอบคุณเช่นกัน"
..............

แล้วดาวแดงก็ค่อยๆลอยขึ้นไป
วนเวียนอยู่รอบตัวเด็กจ้อยหนึ่งรอบก่อนที่จะลอยสูงขึ้น
สูงขึ้น
สูงขึ้น

เด็กจ้อยยืนโบกมือ
ให้ดาวแดงที่กำลังลอยขึ้นไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ
จนเหลือแต่จุดแดงเล็กๆ .....
บนฟากฟ้า ............


เด็กจ้อยยืนยิ้มอิ่มใจครู่หนึ่ง ก็ออกเดินทางต่อไป
เขารู้ว่ามีดาวแดงอีกหลายดวงรอแรงบันดาลใจอยู่
เขาจะต้องช่วยให้ดาวแดงทุกดวงลอยขึ้นไปอยู่บนฟ้าให้ได้

เพื่อท้องฟ้า ........
เพื่อดาวแดง ........
เพื่อหลายๆคน ........
และเพื่อตัวเขาเอง ..........

--------------------------------------------------------------------------------
ขอบคุณ คุณป-ูจิรัฐินาฏ ถังเงิน มากครับ ที่ส่งเรื่องราวดีๆมาให้เราได้อ่านกัน

เชิญแสดงความคิดเห็น
ชื่อ:
หัวข้อ:
ความคิดเห็น:



กรุณาใส่รหัสที่เห็น:* Code

ความคิดเห็น

ขับเคลื่อนโดย อโกคอมเม้นท์ ๒.๐!

< ก่อนหน้า   ถัดไป >

"บ้านใส่ใจ" สนับสนุนผู้คนให้ค้นพบ&แบ่งปันสิ่งดีที่มีอยู่ เพื่อประโยชน์สุขของมหาชน
Carefor.org ©1997 ออกแบบ, ขับเคลื่อนด้วย "แมมโบ้ลายไทย" GNU/GPL License