สิบห้าวันที่เคยคิดว่าคงแสนนาน พอมาถึงคืนสุดท้ายที่ต้องอยู่ค่ายก็อดใจหายไม่ได้ ค่ายนี้เป็นค่ายที่ยาวนานที่สุดในชีวิตที่ผ่านมาและลำบากมากที่สุดเท่าที่เคยเจอ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นค่ายที่ได้อะไรมากที่สุดเช่นกัน วันแรกที่เดินเข้าบ้านเซเวียร์ยอมรับว่ารู้สึกหวั่นไหว ไม่มั่นใจและเป็นกังวลเรื่องสารนิพนธ์รวมทั้งเป็นห่วงครอบครัวด้วย พอมาอยู่ค่ายที่แม่ฮ่องสอนทำให้ลืมโลกภายนอกไปชั่วขณะ และใช้ใจมองดูสิ่งรอบข้างมากขึ้น ได้เห็นความด้อยโอกาส ความไม่สมบูรณ์พร้อมของชาวบ้าน แม้จะรู้สึกสงสารแต่ก็อดทึ้งไม่ได้ที่ยังเห็นพวกเขามีความสุข มีรอยยิ้มที่แสนบริสุทธ์ ท่ามกลางสภาพที่คนเมืองอย่างเราเรียกว่า “ทุรกันดาร” ชาวบ้านสอนให้เรารู้ว่าความสุขที่แท้จริงมีอยู่รอบตัวขึ้นอยู่กับเราว่าจะเปิดใจรับแค่ไหน สอนให้เราเข้าใจวิถีการดำรงชีวิตร่วมกับธรรมชาติอย่างพึ่งพากัน และสอนให้เรารู้ว่าคำว่าพอเพียงคืออะไร สายตาที่เคยมองโลกอย่างหยาบกร้านจึงนุ่มนวลมากขึ้น ช่วงเวลาไตร่ตรองที่เชียงใหม่ ทำให้เราได้กลับมาทบทวนเรื่องราวที่แม่ฮ่องสอน และได้มองย้อนเข้าไปในใจตัวเอง นึกถึงเรื่องเก่าและมองมันด้วยความเข้าใจมากขึ้น รักตัวเองและภูมิใจในตัวเองเชื่อว่าถ้าเรามุ่งมั่นพอความฝันก็จะกลายเป็นจริง ค่ายอาสาบ้านเซเวียร์ช่วยเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อสิ่งแวดล้อมและมุมมองที่มีต่อตัวเอง เป็นการเปลี่ยนในทางที่ดีมากขึ้นจริงๆ ถ้าจะมีเรื่องใดที่เสียใจก็คงเป็นเรื่องที่รู้จักเซเวียร์ช้าเกินไป