ก็เป็นเพราะว่าเราเฝ้าคอยจับจ้อง
เฝ้ามองความรักอยู่ตลอดเวลา

เราอยากให้ความรักอยู่ในโอวาทนิ่งๆ
แต่ความรักล้วนต้องการอิสระที่ต้องมีการเคลื่อนไหวไปมาบ้าง

เพราะฉะนั้นยิ่งเราจับจ้องคอยระแวงว่า
จะมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาแปดเปื้อนความรักมากเท่าไหร่
เราก็จะยิ่งพบกับความทุกข์ใจมากขึ้นเท่านั้น

.....

แต่ถ้าเราทำตัวเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับความรัก
ไม่ว่าจะโยกซ้ายโยกขวา เดินหน้าหรือถอยหลัง
ก็ย่อมไม่เกิดมุมเหลื่อมล้ำให้ความทุกข์นั้นปรากฏ

แต่หากจะมีความทุกข์ใดใดปรากฏขึ้นหลังจากนั้น
ย่อมไม่ได้เกิดจากมุมเหลื่อมล้ำของหัวใจซึ่งกันและกันด้วย
เราเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันตลอดเวลาอยู่แล้ว

ความทุกข์นั้นจึงเป็นความทุกข์ที่แยกจากความรัก
อันเกิดจากสาเหตุอื่น
ซึ่งความทุกข์ในรูปแบบนี้จะยิ่งทำให้ความรักมั่นคงยิ่งขึ้น

และด้วยพลังของความรัก...
เราจึงสามารถที่จะฟันฝ่าความทุกข์นั้นไปได้เสมอ...

-----------------------------------------------------------
มนต์สุนทร สุราช. "มุมหนึ่งของความรู้สึกดีดี". กรุงเทพฯ : พลอยจันทร์, 2546.
หน้า 17-18.