ผมพบพี่น้องคนพิการมาตั้งแต่เป็นวัยรุ่น ผมนับถือน้ำใจและทึ่งอยู่เสมอว่า
ทั้งที่พวกเขาพิการเช่นนี้... แต่ยังยืนหยัดสู้ชีวิต ไม่ย่อท้อ

ผมพบอาจารย์ตาบอดท่านหนึ่ง
เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง
ท่านบอกกับผมว่า...

ครั้งหนึ่งท่านท้อใจมากจนไม่อยากอยู่ต่อไป
เพราะท่านตาบอดตอนเรียนมัธยมฯ

นอกจากกำลังใจที่ท่านได้รับจากผู้ดูแล
ซึ่งบอกกับท่านว่า ไหนๆก็ตาบอดแล้ว
จะเป็นคนตาบอดอยู่อยู่อย่างเป็นทุกข์
หรือจะอยู่อย่างเป็นสุข...

ที่สุดท่านได้คิดว่า...
เป็นคนตาบอดที่มีความสุข... ยิ้มได้
จะได้บอกคนตาดีว่า
ขนาดผมตาบอดยังมีความสุขได้เลย
แล้วคุณล่ะ คุณดีกว่าผมตั้งเยอะ
ทำไมคุณจะมีความสุขไม่ได้ล่ะ

คุณลอนสัน ไม่มีแขนทั้งสองข้าง
ฝึกใช้เท้าวาดรูปจนกลายเป็นศิลปินปลายเท้า
ที่มีฝีมือ... ผมเห็นภาพแล้วทึ่งมากครับ
เพราะคนไม่พิการอย่างเรายังวาดไม่ได้เลย

คุณนฤชา ชาวบ้านใส่ใจท่านหนึ่งส่งภาพนี้
มาให้ผมครับ เพื่อเป็นกำลังใจให้กับทุกท่าน
กับเด็กหญิงพิการเล็กๆคนหนึ่ง
ไม่มีเท้าทั้งสองข้าง...
แต่ก็ยังยิ้มได้.... ยังยิ้มได้กับชีวิตครับ

แล้วเราล่ะครับ
จะยัง..ยิ้มได้...กับชีวิต
เหมือนอย่างเด็กหญิงน้อยๆคนนี้ไหมครับ?

ขอให้มีกำลังใจกันอย่างเต็มเปี่ยมนะครับ
ลุงริศ ไม่จำกัด