บนเรือลำใหญ่มีนอตเล็กๆอยู่ตัวหนึ่ง เล็กมากจนไม่มีความหมาย
มันและนอตตัวอื่นๆ ทำหน้าที่ยึดแผ่นเหล็ก 2 แผ่นเข้าด้วยกัน


วันหนึ่ง ในระหว่างการเดินทางข้ามมหาสมุทรอินเดีย
นอตตัวน้อยก็ตัดสินใจว่าพอกันทีสำหรับชีวิตที่มืดมนและไม่มีใครเห็นคุณค่า
ไม่มีใครเคยขอบคุณในงานที่มันทำ นอตตัวน้อยประกาศก้องว่า
"ฉันจะไปล่ะ"


ทันทีที่นอตตัวนี้เริ่มขยับตัวในรูของมัน นอตตัวอื่นก็เริ่มสั่นคลอนไปด้วย
ความสั่นสะเทือนแต่ละครั้งก็ยิ่งทำให้มันขยับตัวมากขึ้น

พวกตะปูซึ่งทำหน้าที่ยึดกาบเรือไว้ ต่างพากันคัดค้านว่า

"ถ้าเป็นอย่างนี้ เราก็ไม่มีทางเลือกอื่น
นอกจากต้องหลุดไปจากตำแหน่งของเรา"


แผ่นเหล็กตะโกนบอกนอตตัวน้อยว่า

"หยุดเถอะ เพื่อเห็นแก่ความรักบนสวรรค์
ถ้าไม่มีใครยึดพวกเราให้ติดกัน ก็ถึงการอวสานนะ"


ด้วยเหตุนี้การตัดสินใจของนอตตัวน้อยที่จะละทิ้งหน้าที่ของตน
ก็มีผลกระทบไปทั่วเรือลำใหญ่นั้น
โครงสร้างของเรือที่เคยท้าทายคลื่นด้วยความมั่นคงแข็งแรง
ก็เริ่มส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดและสั่นคลอน


แผ่นเหล็กทุกแผ่น ข้อต่อทุกข้อ นอตทุกตัว และแม้แต่ตะปูตัวเล็กๆ
จึงตัดสินใจส่งสารไปยังนอตตัวน้อยให้ล้มเลิกความคิดเสีย


"เรือจะหลุดออกจากกันและก็จะจมลง
และจะไม่มีใครในพวกเราได้เห็นแผ่นดินอีก"


เพราะคำพูดนี้...
นอตตัวน้อยรู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญ

มันเข้าใจได้ทันทีว่า
มันมีความสำคัญมากกว่าที่มันคิด

และมันก็บอกให้ทุกคนรู้ว่า
...มันจะอยู่ในที่ที่ของมันต่อไป.....

______________________
จาก เมล็ดพันธุ์แห่งปรีชาญาณ
คณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร