"ขอให้เธอทุกคนจงภูมิใจเถิดนะที่เธอมาหาฉันในยามนี้ มันเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด...
ในเวลานี้สิ่งที่ฉันต้องการคือ กำลังใจ และคำปลอบใจ
เหมือนที่เธอกำลังปฏิบัติต่อฉันในตอนนี้นั่นแหละ...ใช่เลย ตลอดเวลาที่เธออยู่ให้กำลังใจ...
ทำให้ฉันมีความสุขมาก เพราะเธอเปรียบเสมือนยารักษาแผลใจ... มันทำให้ฉันรู้สึกว่า
ชีวิตฉันยังมีค่าเสมอ... "
จดหมายจากบางม่วง ตะกั่วป่า
4 ทุ่มวันที่ 23 มีนาคม 2548 ท่ามกลางสายฝน
ฉันรู้สึกเหงาและเศร้าใจ ฉันอยากให้คืนนี้ยาวนานที่สุด เมื่อรู้ว่าพรุ่งนี้ เธอจะจากฉันไป
ตั้งแต่ฉันประสบภัย ได้สูญเสียหลายๆอย่าง สมบัติที่มีตีเป็นมูลค่าความเสียหายก็มากโขอยู่หรอก
ฉันไม่เสียดายเลย แต่สิ่งที่ฉันเสียใจ
ที่สุดคือ คนที่ฉันรักและนับถือได้ล้มหายตายจากไปหลายคนในวันเดียวกัน มันเกินที่จะยอมรับจริงๆ
ในบางครั้งฉันรู้สึกท้อแท้และเบื่อชีวิตเหมือนกัน เพราะฉันตระหนักดีว่า... ที่สุดแล้ว
เงินไม่ได้มีค่าที่สุดสำหรับชีวิตคนเรา
ผู้ประสบภัยหลายคน...จนป่านนี้ยังไม่เจอศพญาติพี่น้องเลย คิดดูว่าเขาจะเจ็บปวดใจเพียงใด
ถึงจะมีเงินมากแค่ไหน คงจะไม่
สามารถทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมได้หรอก
แล้วความสุขอยู่ตรงไหน... คงจะไม่มีใครตอบได้ใช่ไหม...
บางคนสรรค์สร้างมาเกือบทั้งชีวิตใช้เวลา 20 - 30 ปี แต่โดนคลื่นยักษ์ทำลายหมดตัว แค่ไม่กี่นาที
ซึ่งอนาถใจเสียเหลือเกิน
แต่ฉันก็ภูมิใจอยู่อย่าง หรือจะเรียกว่าโชคดีก็ได้... ที่ฉันได้เกิดมาเป็นคนไทย
เพราะคนไทยไม่ทิ้งกัน... ฉันคิดว่าคำคำนี้ ถึงทำให้ฉันได้พบเธอ เธอมากันหลายคน จากหลายจังหวัด
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ อยู่ที่ไหนๆก็เหมือนกัน ในเมื่อเรามีหัวใจความเป็นไทยเหมือนกัน
ขอให้เธอทุกคนจงภูมิใจเถิดนะที่เธอมาหาฉันในยามนี้ มันเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด...
ในเวลานี้สิ่งที่ฉันต้องการคือ กำลังใจ และคำปลอบใจ
เหมือนที่เธอกำลังปฏิบัติต่อฉันในตอนนี้นั่นแหละ...ใช่เลย ตลอดเวลาที่เธออยู่ให้กำลังใจ...
ทำให้ฉันมีความสุขมาก เพราะเธอเปรียบเสมือนยารักษาแผลใจ...
ฉันต้องขอขอบคุณในความเสียสละของเธอ ฉันคงได้อะไรหลายๆอย่างจากเธอ
อย่างน้อยๆก็กำลังใจ... มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ชีวิตฉันยังมีค่าเสมอ ความรู้สึกที่ดีๆจากเธอ
ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอผิดหวังในตัวฉัน...
แน่นอน หวังว่าเราคงจะได้พบกันอีก ขอให้เธอจงโชคดีตลอดไป...
"คิดถึงตลอดเวลา"
จากฉัน "ผู้ประสบภัย" (บ้านน้ำเค็ม)
ขวานผ่าซากน่ะใช่
ถึงไม่เคยอ่อนโยน
แต่คนใต้ก็ไม่อ่อนแอ
ยอมรับแต่ไม่ยอมแพ้
โดน "สึนามิ" ไม่ตาย...
เสียดายอะไรกับ...ชีวิต
แด่เธอผู้มาเยือน
...คนด้ามขวาน...
ป.ล. อย่าให้เหลือแต่ความทรงจำ
- - - - - - - - - - - - - - -
จดหมายจากบางม่วง ตะกั่วป่า ฉบับนี้ เขียนโดยแม่บ้านผู้ประสบภัยสึนามิคนหนึ่ง
ที่จริงแล้วเธอเขียนหนังสือไม่ได้ แต่เธอบอกเล่าความในใจ แล้วให้สามีของเธอช่วยเขียนจดหมายฉบับนี้
มอบให้กับนักศึกษาอาสาสมัคร : เพื่อนร่วมทุกข์ผู้ประสบภัยสึนามิ... เมื่อเราอ่าน
จดหมายฉบับนี้ให้นักศึกษาอาสาสมัครฟังในตอนค่ำวันหนึ่ง... ทุกคนฟังแล้วรู้สึกอึ้ง...
ต่างคนต่างพูดไม่ออกเลยทีเดียว (บันทึกการเดินทางของลุงริศ) |
