ลูกอายุ 4 ขวบ

ตอนนั้น 2 ทุ่มกว่าๆแล้ว ลูกชายจอมซนวัย 4 ขวบตกจากโต๊ะ หัวฟาดกับขอบหน้าต่าง เลือดไหลอาบไปถึงหลัง แม่รีบอุ้มวิ่งพาไปหาหมอที่คลีนิคห่างจากบ้านเกือบ 2 กิโล เพราะไม่มีรถจะให้นั่ง คลีนิคแห่งแรกปิดแล้ว แม่ต้องวิ่งต่อไปยังคลีนิคแห่งที่สองที่อยู่ห่างออกไปอีก แม่ร้องเรียกคุณหมอสุดแรงเกิด เคราะห์ดีที่คุณหมอยังไม่กลับบ้าน แถมยังเป็นคุณหมอใจดีอีกต่างหาก คุณหมอจึงช่วยเย็บแผลให้ 4 เข็ม ท่ามกลางเสียงร้องระงมด้วยความตกใจและเจ็บปวดของเจ้าลูกชาย แม่ยืนน้ำตาไหลเพราะสงสารลูกน้อยจับใจ...ลูกแม่ เจ้าคงเจ็บมากซินะ... แม่อยากจะเจ็บแทนลูกเหลือเกิน...

แม่อุ้มลูกเดินกลับบ้าน อุ้มและกอดลูกชายไว้จนลูกชายตัวน้อยหลับคาตักแม่... แม่ไม่ได้แค่สงสารลูกเพราะถูกเย็บแผลอย่างเดียว ตั้งแต่พ่อของเจ้าหนูน้อยตายไปแล้ว... แม่คนนี้เองที่เป็นทั้งแม่และเป็นทั้งพ่อให้กับเจ้าหนู... แม่รู้ว่าแม่ทำหน้าที่นี้ได้ไม่ดีพอ แต่แม่อยากให้ลูกรู้ว่า... แม่รักลูก... ลูกเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของแม่... ชีวิตของแม่สละให้กับลูกได้เสมอ...

ลูกอายุ 21 ปี

ลูกชายอายุ 21 ปีแล้ว...21 ปีที่ผ่านมานี้ แม่ต้องทำงานหนักและดูแลเจ้าลูกชายจนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว หลายๆครั้งที่แม่อารมณ์ไม่ดี จู้จี้ ขี้บ่นกับลูกชาย... แล้วก็มานึกสงสารเห็นใจลูกชายทีหลังว่าไม่น่าเลย ลูกชายไม่มีอะไรๆเหมือนคนอื่นเขาอยู่แล้ว เรายังไปเพิ่มความทุกข์ให้ลูกชายอีก แม่รู้สึกผิดอยู่เสมอที่ตัวเองไม่สามารถให้อะไรดีๆลูกชายได้มากนัก

วันหนึ่ง แม่บอกกับลูกชายว่า แม่ซื้อบ้านไว้ให้เขาหลังหนึ่ง ด้วยเงินทั้งหมดที่แม่ทำงานและเก็บมาชั่วชีวิต แม่อยากให้เขามีที่อยู่ ไม่ต้องลำบาก... แทนที่ลูกชายจะขอบคุณแม่ เขากลับตอบแม่ด้วยความขุ่นเคืองใจว่า “แม่ไม่ต้องมาซื้อให้ผมหรอก แม่จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ แม่ไม่เคยถามผมเลยว่า ผมต้องการอะไร... แม่ไม่เข้าใจผมเลย...” แล้วเขาก็ออกไปจากบ้าน ไปขลุกอยู่กับเพื่อนๆของเขา

แม่นั่งร้องไห้อีกครั้ง ใช่แล้ว แม่มันไม่ดี... แม่มันเลวจริงๆที่ไม่เข้าใจลูก มันขมขื่นใจจริงๆ แม่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้แล้วในเวลานี้ ลูกที่แม่รักมาตลอด เขาไม่ต้องการแม่เสียแล้ว...

ลูกอายุ 33 ปี

ตอนนี้ลูกชายอายุ 33ปีแล้ว เขามาอยู่ดูแลแม่ที่โรงพยาบาลหลายคืนมาแล้ว แม่ของเขาเป็นโรคมะเร็ง หมอบอกว่าแม่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วันเท่านั้น...

ลูกชายยืนมองแม่ของเขาหลับอยู่หลังจากทนทรมานด้วยความเจ็บปวดเป็นเวลานาน... ย้อนมองชีวิตตนเอง... เห็นคำพูดและการกระทำหลายสิ่งหลายอย่างของตน ที่ทำให้แม่ต้องเสียใจ เขารู้สึกเจ็บปวดกับการกระทำของตนเอง รำพึงรำพันกับตนเองว่า “ทำไมนะ... ทั้งที่แม่รักเรามากขนาดนี้แล้ว... เรายังทำให้แม่ต้องทุกข์ใจ... เรามันเลวจริงๆ”

แม่ของเขาค่อยๆลืมตาขึ้น ลูกชายมองแม่และจับมือแม่ไว้ แล้วพูดกับแม่ว่า “แม่ครับ ผมทำอะไรไม่ดีกับแม่ไว้มาก ผมขอโทษทุกอย่างที่ผมทำไม่ดีกับแม่ด้วยนะครับ แม่...ยกโทษให้ผมด้วยนะครับ” เสียงของเขาสั่นเครือ น้ำตาเอ่อล้นอยู่ในดวงตาทั้งสองข้าง...และแล้ว เขาได้ยินคำตอบจากแม่ของเขา เป็นคำตอบที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า "...ไม่เป็นไรหรอกลูก เราเป็นแม่ลูกกัน…แม่ก็เหมือนกัน แม่ขอโทษลูกด้วยนะ" แล้วเขาก็กอดแม่และร้องไห้…

แม่ของเขาเสียชีวิตอย่างสงบใน 3 วันต่อมา ใบหน้าของแม่มีรอยยิ้มน้อยๆ เหมือนกับจะบอกเขาว่า “...ลูกที่รัก แม่รักลูก และยังรักลูกเสมอไป... แม้แม่จะตายไปแล้วก็ตาม ลูกที่รักของแม่...”

กว่าจะรักและเข้าใจกันได้ ก็เกือบสายเกินไปเสียแล้ว แต่นี่อาจเป็นความจริงของชีวิต...ที่เราไม่อาจปฏิเสธได้ ผมขอมอบเรื่องนี้ให้กับแม่และลูกทุกคน...ให้ความเป็นแม่...และความเป็นลูกเข้ามาเยียวยาหัวใจของทุ กผู้คนในสังคม ให้เต็มไปด้วยความรักและอ่อนโยนต่อกันและกัน ...ในทุกๆวันเวลาของชีวิต...

ความคิดเห็น

เปรียบเธอเพ็ชรงามน้ำหนึ่ง ... เขียนโดย หมูอบ เมื่อ 2007-08-02 22:02:04 เนื้อเพลงนี้คงจะช่วยบรรยายความรู้สึกขอบคุณที่อยู่ในหัวใจของห ลายๆคนได้นะคะ ... รักแม่ให้มากๆ ... ทุกๆวัน ... กอดแม่ด้วย ...    ขอบคุณที่รักกัน   ศิลปิน : โปเตโต้ (Potato)    ฉันเคยเกือบ พลาดสิ่งที่ดีที่สุด ในชีวิต  หากในวันที่ฉันล้มอยู่ ไม่มีหนึ่งใจของเธอ  ฝันคงจบ หลายสิ่งที่ดีคงหมด ทางได้เจอ   หนึ่งกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ ไม่ลืมได้เลย ...    * ขอบคุณที่รักกัน ขอบคุณทุกครั้งที่คอยกอดฉัน ในวันที่ปัญหาถาโถมเข้ามาใส่ จะตอบแทนความรัก ที่ฉันได้จากเธออย่างไร ก็รู้ดีว่าไม่พอ แต่ขอทำให้ดีที่สุด    สักวันหนึ่ง ฉันอาจต้องล้มลงอีก ใครจะรู้  แต่ถ้าเธอไปด้วยกันอยู่ ก็ไม่หวั่นกลัวเท่าไร   เรื่องบางอย่าง ฉันอาจได้เคยพูดบอก เธอออกไป   แต่อีกมุมนึงของหัวใจ ไม่เคยพูดเลย ...     ขอบคุณในความรัก ที่หาไม่ได้จากที่ไหน จะรักเธอให้มากพอ และขอทำให้ดีที่สุด ...

เชิญแสดงความคิดเห็น
ชื่อ:
หัวข้อ:
ความคิดเห็น:
กรุณาใส่รหัสที่เห็น:*

ขับเคลื่อนโดย อโกคอมเม้นท์ ๒.๐!