ความกันดารแห้งแล้งยิ่งวันก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

จนในที่สุด .....
แม้แต่ต้นไม้อายุยืนที่แแข็งแรงที่สุดและ
มีรากหยั่งลึกลงในพื้นดินก็ยังสูญเสียใบไปหมด
น้ำพุและแหล่งน้ำทุกแห่งแห้งขอด
ลำธารและแม่น้ำก็เหือดแห้ง

มีแต่ดอกไม้เล็กๆดอกหนึ่งที่รอดชีวิตอยู่ได้
เพราะว่ามีสายน้ำน้อยๆ ที่คอยให้น้ำสองสามหยด
แต่สายน้ำเองก็รู้สึกหมดหวัง

"ทุกอย่างแห้งแล้ง กันดาร และตายกันหมด
แล้วฉันล่ะ ฉันจะทำอะไรได้
หยดน้ำแค่สองสามหยดของฉัน......
.........ยังจะมีประโยชน์อยู่อีกเหรอ"

ข้างๆสายน้ำนี้ มีต้นไม้แก่แข็งแรงอยู่ต้นหนึ่ง
มันได้ยินคำพร่ำบ่นนี้...
และก่อนจะตาย มันได้พูดกับสายน้ำว่า

"ไม่มีใครคาดหวังว่าเธอจะทำให้ทะเลทรายเขียวชอุ่มขึ้นอีกครั้งหรอก
เธอมีงานอยู่อย่างเดียวคือ
ประทังชีวิตของดอกไม้เล็กๆนี้ไว้
ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น"

.........................................................................

เราทุกคนเป็นผู้รับผิดชอบดอกไม้เล็กๆดอกหนึ่ง
แต่เราลืมสิ่งนี้อยู่บ่อยๆ
และเรามักที่จะพร่ำรำพันถึงสิ่งที่เราทำไม่ได้

_____________________
จาก เมล็ดพันธุ์แห่งปรีชาญาณ
คณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร