คำตอบของฉันเป็นอย่างนี้...
ถ้าการอยู่คนเดียว...
มันทำให้ฉันสามารถหัวเราะกับโลกได้โดยไม่รู้สึกว้าเหว่...
"ฉันจะเลือกข้อแรก"

ถ้าการอยู่คนเดียว...
แล้วทำให้ฉันมีความสุขเวลาเห็นใครเดินจับมือกันโดยที่
ฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองรู้สึกขาดหาย...
"ฉันจะเลือกข้อแรก"

ถ้าการอยู่คนเดียว
ทำให้ชีวิตฉันเติมเต็มได้ทุกอย่างด้วยตัวเอง
"ฉันจะเลือกข้อแรก"

.................................

แต่ภายใต้ข้อกำหนดดังกล่าว กลับไม่มีข้อไหนเลย
ที่ฉันจะทำได้อย่างนั้นจริงๆ

..................................

ฉันจะหัวเราะกับโลกโดยที่ไม่รู้สึกว้าเหว่ได้อย่างไร
ในเมื่อฉันอยู่ตัวคนเดียว และไม่มีใครให้รัก

ฉันมองภาพคนอื่นจับมือกัน โดยไม่รู้สึกรู้สากับภาพที่เห็นไม่ได้หรอก

เพราะฉันไม่ใช่คนใจแข็งกับภาพโรแมนติกแบบนั้น
และที่สำคัญฉันไม่สามารถเติมเต็มทุกอย่างได้ด้วยตัวของฉันเอง

ไม่ว่าจะกับเรื่องใดก็ตาม
ยิ่งถ้าเป็นเรื่องความรักยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย

ฉันไม่ใช่ผู้วิเศษที่จะเสกให้ตัวเองมีความสุขกับทุกวัน
ด้วยการรักเฉพาะตัวเอง

.............................................

เราเคยได้ยินประโยคที่ว่า...
"มนุษย์เป็นสัตว์สังคม"
มานานแล้ว และสังคมที่ว่านี้ ฉันขอรวมไปถึง
"สังคมทางความรู้สึก" ด้วย

คนเราคบหากันด้วยมิตรภาพ
และคนส่วนใหญ่สามารถกระทำทุกอย่างได้เพื่อ
"ความรัก"

...................................

แต่ถ้าหากความรักที่ครอบครองอยู่นั้น
ไม่จีรังอย่างที่คาดหวัง ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

ในเมื่อคนทุกคน ย่อมต้องผ่านการทดสอบ
แม้จะด้วยรูปแบบที่แตกต่างหรือวิถีทางที่ไม่เหมือนกัน

แต่ฉันก็เชื่อว่า ความรักมันตั้งอยู่บนแกนอันเดียวกัน
การผิดหวังในความรักไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่
ใครๆ ก็เคยถูกทดสอบด้วยวิธีนี้กันทั้งนั้น

บางคนอาจแลกค่าทดสอบมาด้วยน้ำตา
บางคนอาจได้รับแบบทดสอบ
ชนิดที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต

แต่เมื่อทุกคนก้าวผ่านช่วงนรกนี้ไปได้
เมื่อนั้น...
ความเข้มแข็งจะงอกเงยขึ้น..ในใจของทุกคน

....................................

"เพราะจะมีแต่คนที่ผ่านความผิดหวังมาแล้วเท่านั้น...
ที่จะรู้ซึ้งถึงคุณค่าของ การประสบความสำเร็จในความรัก"...