|
เขียนโดย แม็ค เมื่อ 2007-06-20 11:13:10
ลองทำบุญตามที่ต่างๆๆหรือว่าเข้าวัดดู ถ้าเรามีศรัทธาในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เราอาจจะมีกำลังใจก็ได้ เราก็เครียดมากจนไม่คุยกับเพื่อนร่วมงานเป็นอาทิตย์ แต่เวลาคุยก็ปกติ แค่เราอาจจะไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรในตอนนั้น เราเลยชวนเพื่อนไปทำบุญ 9 วัดกับ ขสมก งะ ตั้งใจทำทุกวัด เวลาไปวัดเราก็จะยกมือประนมแล้วบอกว่า 'ลูกจะไม่ขออะไรนอกจากปัญญากับความกล้าหาญ' เรื่องฆ่าตัวตายงะไม่ต้องไปแร่งว่าอยากตายไวๆๆหรอก มันต้องตายกันทุกคนแหละ แต่ว่าก่อนตายเราต้องอยากทำในสิ่งที่เรายังไม่ได้ทำก่อน เราคิดแบบนี้นะ (คิดถึงแม่เยอะๆๆๆ เชื่อเรานะ) |
เขียนโดย พู่กันสี เมื่อ 2007-06-20 15:04:27
ทำไมเป็นเหมือนกันเลยล่ะ หุๆๆๆ เป็นซึมเศร้าเหมือนกันเลย แต่ของพี่เป็นแบบเรื้อรังนะ ทรมานมากเลย ตอนนี้เบื่ออาหาร อืม ก็อยากจะบอกว่าเหมือนๆ กัน มาเป็นกำลังใจให้กันนะ ก็เคยอยากตาย แต่ก็ไม่เคยทำ เป็นมาเป็นสิบกว่าปีแล้วล่ะ นานมาก แต่เพิ่งรู้เมื่อปีกว่าๆ แล้วก็กินยา ตอนนี้เพิ่มยา เหนื่อยสุดๆ เลย ไม่เป็นไร สู้ๆ สู้ๆ มาเป็นกำลังใจให้ แล้วก็อยากบอกว่าเรื่องของน้องกับพี่ก็คล้ายๆ กัน เรื่องเรียน เรื่องเป็นห่วงแม่ พี่เข้าใจจ้า ยิ้มๆๆๆ เย เราต้องผ่านมันไปได้ |
เขียนโดย beny เมื่อ 2007-06-21 17:52:11
กำลังเครียดอยู่เหมียนกัน เครียดแบบว่าว่างเกินไปน่ะ อ่านแล้วขำหายเครียดเลยเห็น nah ยิ้มได้ดีใจจัง |
ธรรมชาติของมนุษย์
เขียนโดย เชชีลีอา เมื่อ 2007-06-25 23:10:44
ได้อ่านความคิดเห็นของหลายๆ คน ต่างก็มีความคิดเห็นที่น่าสนใจอยู่เหมือนกัน แต่ที่สำคัญแต่ละคนจะมีวิธีทางออกไม่เหมือนกันขึ้นอยู่กับว่าเร
าเข้าใจในตนเอง และสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรามากน้อยแค่ไหน
ตัวอย่างเช่น เราต้องเริ่มจากการสำรวจก่อนว่า อาการเครียดของเรานั้น มีสาเหตุมาจากเรื่องของอะไร
เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากสิ่งแวดล้อมภายนอก หรือตัวของเรา สำคัญมากๆ สำหรับการค้นพบนี้ เพราะมันจะทำให้เราพยายามที่มองมันด้วยความเข้าใจจริงๆ หากมันเกิดจากสิ่งแวดล้อมภายนอก ขั้นตอนต่อไปก็ต้องลองดูว่าเพราะอะไรถึงมากระทบกระเทือนจนส่งผล
ให้เราเครียดมากขนาดนี้ได้ การเครียดเป็นผลมาจากสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่มากระทบต่อความรู้สึก มันจึงฝั่งแน่นและติดอยู่นาน ต้องใช้เวลา และเราไม่สามารถลบออกไปได้ง่ายๆ แต่เราสามารถที่จะปรับและเรียนรู้จัก เปิดใจ ยอมรับ เข้าใจ แน่นอนว่าไม่ใช่แค่2-3 วัน อาจต้องใช้เวลานาน ยิ่งเป็นความเครียดสะสมที่มากๆ ยิ่งใช้เวลานาน อย่างที่บอกมา อับดับแรก ต้องค้นพบให้ได้ว่ามันเกิดจากอะไรหนอ เจ้าความเครียดตรงนี้เนี๊ยะ
ลองดูนะ เป็นกำลังใจให้ |
กำลังใจ
เขียนโดย is เมื่อ 2007-06-25 23:11:04
อยากบอกว่ามีคนอีกเป็นจำนวนมากที่เข้ามีมากกว่าเราและหาทางออกไ
ม่ได้ปัญหาของเราเรื่องการเรียนในวิชาที่เราไม่ชอบ อยากจะบอกว่าเรียนให้มันจบตั้งใจและคิดว่าเราทำเพื่อพ่อแม่ จบแล้วทำงานไปเรียนไปกับวิชาที่ชอบมันไม่สายหรอก เพราะถ้าเราคิดว่าทำให้พ่อแม่ทนเอาทุกปัญหามีทางออกเสมอ ในเวลาที่เราเครียด เราจะมองเหมือนปัญหาของเราใหญ่ แต่ถ้าเราผ่านมันไปได้ แล้วมองกลับมามันเล็ก ไปหาพระก็ได้ไปคุยกับแม่พระในวัดเงียบๆแล้วเราจะได้กำลังใจโดยไ
ม่รู้ตัว เพราะตัวเองเคยเป็นหาทางออกไม่ได้ก็เข้าวัดไปอยู่เงียบ แล้วเราจะได้พลังออกมาเอง เชือ่ในพระแล้วเราจะผ่านมันไปได้ |
เขียนโดย พู่กันสี เมื่อ 2007-06-26 03:32:28
http://www.hymns.net/singing/index.htm
เพราะดีง่ะ |
อยากได้กำลังใจและความคิดเห็น
เขียนโดย me เมื่อ 2007-06-30 18:32:18
โลกนี้ไม่น่าอยู่มีความรู้สึกที่แย่มาก ทุกอย่างประดังประเดเข้ามา สิ่งที่หวังก็ไม่ได้ดังหวัง คิดแล้วก็ปวดใจ เหตุการณ์ไม่คาดคิดเข้ามาเร็วมาก ตั้งตัวไม่ติด ทำให้กินไม่ได้ น้ำหนักลด จนเจ็บป่วยเราเริ่มรู้สึกว่าเราทำร้ายตัวเองหรือเปล่า
ก็พยายามหาบทความดีๆเพื่อขอกำลีงใจในการอยู่รอดในขณะนี้ ก็ได้ผลอยู่บ้างในบางคร้ง ขอบคุณกำลังใจจากลุงริศคำพูดเล็กน้อยแต่เป็นเสมือนน้ำทิพย์ทำให
้เรามีกำลังใจขึ้นมาก อยากจะบอกว่าทุกวันนี้ก็กำลังทุกข็มากเหมือนกัน ทุกข็เพราะใจเราคิดว่าเขาคงแคร์เรา แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น อยู่ด้วยกันมานานถึง18ปี แต่อยู่ๆกลับลุกขึ้นมาขออิสรภาพระหว่างกัน เราเกิดมาในครอบครัวที่สมบูรณ์ ก็เลยไม่ค่อยเข้าใจว่าเขาขาดอะไรในครอบครัวที่แตกแยก ความต้องการมากมายเหลือเกิน จากเดิมเป็นคนที่เห็นครอบครัวเป็นที่หนึ่ง กลับเปลี่ยนไปต้องการคบหากับคนอื่นมากขึ้น เพื่อนๆช่วยแสดงความคิดเห็น ชี้แนะเราด้วย ตอนนี้บอกเลยว่ากำลังซึมเศร้ามาก อาจจะทำให้ครอบครัวแตกแยกได้จะทำยังไงดี เพราะความคิดฟุ้งซ่านของเราหรือเปล่า |
เขียนโดย 1331 เมื่อ 2007-07-06 16:58:02
ตอนเรียน พี่เป็นคนชอบด้านศิลปะ ภาพวิชาที่เรียนเป็นคณะที่มาเรียนเพื่อให้ได้ปริญญาเพื่อใช้ในก
ารประกอบอาชีพ ยิ่งหมายความว่า ไม่ได้มีความชอบในวิชาที่เข้ามาเรียนเอาเลย
สิ่งเดียวที่คิดคือ เรามีหน้าที่เดียว คือเรียน ให้จบ อ่านหนังสือที่เขียนมาให้คนเป็นหมื่นๆคนอ่านเพื่อจำมันไปสอบ ทำใจให้สบาย อ่าน สมองโล่ง ทำความเข้าใจและวิเคราะห์ว่าใจความหลักที่ต้องขีดเส้นใต้เอาไว้
มีกี่บรรทัด มันไม่เยอะหรอก ที่เหลือมันเป็นน้ำๆ เขียนเยอะเพื่อให้เล่มหนังสือมันดูหนาๆเท่านั้นเอง ถ้าขีดเอาแต่ใจความสำคัญ เหลือนิดเดียว และอยากให้น้องสนุกกับการเดาใจอาจารย์คนที่สอบว่าจะออกเรื่องอะ
ไร เคาใจได้จากเวลาอาจารย์สอนในห้อง อาจารย์ชอบอะไรในหนังสือที่สอน ก็จะพูดถึงมันบ่อยหน่อย หรือถามคำถามพวกนั้นเพื่อถกกับนักเรียนในเวลาเรียน ขีดหัวข้อพวกนั้นเอาไว้
ถึงเวลาสอบ ก็มาอ่าน เหนื่อยก็ไปเที่ยว หนังสือสอบกลายเป็นขนมหวานที่เรารู้ทันอาจารย์ โชคดีนะน้อง พี่เคยใช้สำเร็จมาแล้ว มีเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัด มีเวลาทำงานพิเศษ มีเวลาดูหนัง อ่านหนังสือที่ชอบ เวลามีเยอะจะตาย
เอาใจช่วยนะ |
ให้กำลังใจ เอาใจช่วยนะคับ สู้
เขียนโดย noom(น้องชายคนนึงนะ) เมื่อ 2007-07-09 13:44:50
 เราก็เหมือนกันนะ เราเป็นเด็กวิทย์ หัวใจศิลป์ ความจริงชอบอักษร
แต่ความชอบมันไม่ได้หายไปหรอกนะ
การเข้าชมรมก็เป็นอีกมุมนึงของการทำสิ่งที่เรารัก
สำหรับการเรียนเราก็ต้อง เปิดใจ
กับคณะที่เราเลือก คิดว่า "ใจ"
สำคัญที่สุด ก็เป็นกำลังใจให้นะ
ความสุขของคนเรา
ก็อยู่ที่ใจของเรานะ สมองไม่ไหว ลองใช้ใจไปบ้างสิ สู้สู้ครับ |
เราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกนี้
เขียนโดย พี่ตัวเล็ก เมื่อ 2007-08-09 20:01:26
พี่ก็เคยเครียดชีวิตเกือบล้มเหลว เวลาเครียดมากๆพี่จะวิ่งๆๆๆๆตอนประมาณตี 5(ให้ดูเหมือนไปออกกำลังกายแต่ไม่ใช่)วิ่งไปรื่อยๆๆๆๆๆไปตามทาง
รถไฟมานับทีหลังได้ตั้ง 21 กิโล ถึงสะพานพระราม 6 แล้วก็มานั่งคิด ชีวิตก็เริ่มดีขึ้น มีคนเป็นห่วงเราและที่เราเป็นห่วงอีกมาก เราต้องไม่ตายเราต้องอยู่เพื่อเค้า น้องลองรักใครดูสักคน ไม่ว่าจะเป็นคุณแม่ พ่อหรือใครๆก็ได้ โดยไม่ต้องหวังที่จะได้ความรักตอบแทนนะ มันอาจจะช่วยน้องได้ |
เขาเป็นใครกัน?
เขียนโดย เม็ดทราย เมื่อ 2007-10-09 11:15:19
หนึ่งในสิ่งที่ทำให้เราไม่เครียด
นั่นก็คือ การที่คุณได้เปิดอ่านทุกความคิดเห็นของคนที่ไม่รู้จักคุณเลย แต่เค้าเป็นใครกัน..ที่ปรารถนาให้คุณหลุดพ้นจากความเครียด ต่อให้มีอีกร้อย พัน หมื่น แสนหรือล้านข้อความที่ส่งกำลังใจมาให้คุณ แต่คุณก็ยังไม่กำจัดมันออกไปจากความคิด ปล่อยวางบ้างเถอะค่ะ ลองไม่สนใจมันสักวันละ 5 นาที หรือลองลุยกับมันสักตั้งมันจะเป็นไรไป
สู้ สิคะ เพื่อคนที่รักคุณ
|
เหมือนกัน
เขียนโดย บี เมื่อ 2007-11-04 21:53:58
เราก็เป็นคนนึงที่เครียดง่าย แต่ก็พยายามนั่งสมาธิวันละชั่วโมงเพื่อให้เรามีพลังชีวิตที่ดี ก็ช่วยได้จริงๆนะ |
เขียนโดย kan เมื่อ 2007-11-20 17:15:21
สู้เค้าค่ะ |
คิดบวก
เขียนโดย กำลังใจ เมื่อ 2007-11-28 11:36:41
คิดบวกมากๆๆ นะครับ ทำสมาธิ
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราเป็นผมกำหนดชีวิตเราเองไม่มีใครมากำหนดให้เรา
(เราเป็นอย่างที่เราเชื่อ) ทุกคนมีคุณค่าในตัวเองหมดทุกคุณไม่มีใครที่ไม่มีคุณค่า(ว่ากันว
่าคนที่เหลวสุดๆก็ยังมีคุณค่าในตัวเองเลยครับ) เป็นกำลังใจให้นะครับ รักตัวเองมากๆๆครับ |
เขียนโดย เมื่อ 2007-12-08 12:43:49
ม่าม๊าว่านะ คนเราต้องอย่าจริงจังกับชีวิต
มากเกินไป ปล่อยวางเสียบ้าง ถ้าเรายึดมั่นถือมั่น ย้ำคิด ย้ำทำ เราจะหาความสุข
ไม่ได้เลยในชีวิตนี้
 โปรดอย่าอย่าลืมนะว่า ถ้าเราทุกข์ก็ทุกข์คนเดียว ถ้าเราสุขก็สุขคนเดียว
ชีวิตคนเราก็ไม่ยาวมากนักหรอกนะ ต้องรีบแก้ไขตัวเองตั้งแต่เดี๋ยวนี้เลยนะ ม่าม๊าขอให้หนูโชคดีนะ |
เขียนโดย กิ๊บ เมื่อ 2008-01-05 18:39:51
ตอนนี้คุณ nah เป็นอย่างไรบ้างคะ กิ๊บคงไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของคุณ nah ได้ทั้งหมด แต่อยากจะบอกว่ากิ๊บเข้าใจคุณ nah นะคะ เพราะว่าตอนนี้ตัวเองก็เป็นเหมือนกัน เป็นเรื่องการเรียนเหมือนกัน ตอนนี้กิ๊บเรียน ป.โท อยู่คะ เรียนมาจะสามปีแล้วยังไม่จบ เพราะไม่สามารถทำให้จบได้ เบื่อสิ่งที่ทำมาก และจะไปทำอย่างอื่นก็ไม่ได้ เพราะมันค้าง ๆคาๆ ไปหมด อยู่บ้านเฉย ๆ มาหนึ่งปีเต็ม พอพยายามจะทำเขียนวิทยานิพนธ์ก็อยากจะร้องไห้ มันรู้สึกยากไปหมด พยายามหาทางออกทุกทาง แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จ กิ๊บว่าบางครั้งเรายอมให้สังคม และคนรอบข้างกดดันเรามากเกินไป คุณ nah เรียนปริญญาตรีอยู่ กิ๊บว่ายังไม่สายเกินไปถ้าจะเปลี่ยนสาขาหรือหาอย่างอื่นที่เราช
อบทำ ถ้าคุณ nah คิดว่ามันไม่ใช่จริง ๆ ก็น่าจะเปลี่ยนได้นะคะ กิ๊บไม่คิดว่าการหันกลับมาสำรวจตัวเอง และเลือกทางเดินใหม่จะเสียหายตรงไหน อธิบายให้คุณแม่เข้าใจนะคะ ส่วนตัวกิ๊บเอง กิ๊บเริ่มบอกตัวเองว่า ถ้ากิ๊บไม่ประสบความสำเร็จจากการเรียน ป.โท มันจะทำให้ชีวิตกิ๊บแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้ามีวันที่กิ๊บตัดสินใจว่า มันก็เป็นแค่แสดเสี้ยงหนึ่งของชีวิต และไม่ได้มีความสำคัญต่อชีวิต และไม่อยากต่อสู้กับตัวเองอีกแล้ว กิ๊บก็ปล่อยมันไป และจะเลือกเดินใหม่ กิ๊บว่าชีวิตเรา เราเลือกได้นะคะ แล้วก็มีทางเลือกหลายทางด้วย ลองหาไปเรื่อย ๆ นะคะ กิ๊บเชื่อว่าจะต้องเจอ บางทีรู้สึกว่าเวลามันเดินช้า กว่าเราจะพบสิ่งที่เรารักมันเหมือนการรอคอยอย่างไรจุดมุ่งหมาย แต่เมื่อเราพบ เราก็จะรู้สึกว่าเวลานั้นผ่านไปเร็วเหลือเกิน ลองมองหาสิ่งใหม่ ๆ นะคะ โชคดีนะคะ |
ถาม-ตอบปัญหากับลุงริศ 
บ้านนอก|เครือข่ายพุทธิกา
