แต่เบื้องหลังการตัดสินใจครั้งนี้คือ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเด็กที่ด้อยโอกาส แต่พวกเขาก็คิดถึงคนอื่น... ยังมีเด็กๆ ยังมีคนที่ด้อยโอกาสมากกว่าพวกเขา และพวกเขาสามารถให้ความช่วยเหลือคนอื่นได้...

แรงบันดาลใจและความมีน้ำใจดีที่คิดถึงคนอื่น แม้ว่าตัวเองจะยังขาดโอกาสอยู่ของเด็กๆที่ช่วยเด็กๆด้วยกันในครั้งนี้ รวมกับคำถามที่ผมได้รับฟังมาข้างต้น และการมีโอกาสทำงานร่วมกับพี่น้องผู้นับถือศาสนาต่างๆ ผมจึงเรียบเรียง 7 วิธีช่วยคนอื่นมาเล่าให้ทุกๆท่านฟังอย่างนี้ครับ

1) เยี่ยมเยียนหรือทำอาหารเลี้ยงเด็กกำพร้า

เพื่อนผมคนหนึ่ง ชวนเพื่อนๆไปเยี่ยมเด็กยากจนที่สถานสงเคราะห์เด็กแห่งหนึ่ง ต่อมาก็ลงขันช่วยกันทำอาหารไปเลี้ยงเด็ก... มีเพื่อนๆพี่ๆน้องๆอีกหลายท่านก็ทำเช่นเดียวกันครับ โดยบางกลุ่มก็ไปเยี่ยม ไปเลี้ยงอาหาร เลี้ยงขนมเด็กกำพร้า เด็กพิการ เด็กติดเชื้อ HIV ฯลฯ

2) กิจกรรมสันทนาการ

น้องๆนักศึกษากลุ่มหนึ่งทำกิจกรรมด้านการจัดสันทนาการมาก่อน อย่างการเล่นเกมสนุกสนาน การเล่านิทาน เล่านิทานหุ่นมือ สอนร้องเพลงประกอบท่าทาง สอนวาดภาพ ก็เลยไปจัดกิจกรรมให้เด็กๆที่ต้องพักพื้นในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ในช่วงสายๆวันอาทิตย์...

กิจกรรมสันทนาการแบบนี้ ยังเป็นที่ต้องการอีกมากครับ โดยเฉพาะในสถานสงเคราะห์ต่างๆ ถ้าท่านสนใจ ท่านสามารถติดต่อสถานสงเคราะห์ต่างๆไปจัดกิจกรรมสันทนาการให้เด็กได้เช่นกันครับ

3) เยี่ยมเยียน ดูแล หรือจัดสันทนาการให้กับผู้สูงอายุ

ผมเคยไปร่วมกับเยาวชนกลุ่มหนึ่งที่ไปเยี่ยมเยียนผู้สูงอายุที่สถานสงเคราะห์ผู้สูงอายุแห่งหนึ่งทุกๆวันอาทิตย์ ได้เห็นรอยยิ้ม ยินเสียงหัวเราะ เสียงร้องเพลง และการพูดคุยกันของเยาวชนกับผู้สูงอายุ นอกนั้นน้องๆเยาวชนยังป้อนอาหาร ตัดเล็บ ตัดผมให้กับผู้สูงอายุอีกด้วย

การเยี่ยมและดูแลผู้สูงอายุนี้นอกจากผู้ไปเยี่ยมจะเกิดความสุขใจแล้ว บ่อยครั้งยังได้รับแรงบันดาลใจใหม่ๆจากการพูดคุยกับผู้สูงอายุด้วย เพราะท่านมักมีเรื่องเล่าต่างๆให้เราฟังด้วยเช่นเดียวกัน
 
4) บริจาคเสียง
 
น้องนักศึกษากลุ่มหนึ่งอยากทำอะไรให้เป็นประโยชน์กับคนอื่น แต่ไม่สะดวกที่จะเดินทางมาตามสถานสงเคราะห์ต่างๆ จนในที่สุดพวกเขาก็มาพบงานอาสาสมัครช่วยอ่านหนังสือบันทึกเสียงให้คนตาบอดของห้องสมุดคนตาบอด (เบอร์โทรศัพท์ 02-248-0555 และ 02-246-3835 ต่อ 200 และ 201 http://www.tab.or.th)

การอ่านหนังสือบันทึกเสียงทำได้ที่บ้าน เป็นอาสาสมัครใช้เสียงของท่านเพื่อช่วยคนอื่น ซึ่งนอกจากจะเป็นประโยชน์กับผู้พิการด้านสายตาแล้วยังเป็นประโยชน์กับผู้ป่วย ผู้สูงอายุ ผู้พิการอื่น ๆ รวมทั้งบุคคลทั่วไปที่ไม่สามารถอ่านหนังสืออีกด้วย

5) ทำความดีกับคนรอบข้าง ตอบแทนความดี และปรับความเข้าใจ

บ่อยๆครั้งเราเอาใจใส่คนอื่น แต่คนใกล้ตัว คนรอบข้างที่เราอยู่ด้วยกันหรือพบกันอยู่ทุกวัน เรากลับละเลย ไม่ให้ความใส่ใจโดยไม่ตั้งใจ... เคยได้ยินผู้ใหญ่ท่านหนึ่งพูดว่า "ตอนยังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่ค่อยได้ให้เวลากัน ไม่ค่อยได้ดูแลกัน พอตายจากกันก็มาร้องไห้ อย่างนี้จะมีประโยชน์อะไร" เป็นคำพูดที่เตือนใจเราอย่างตรงไปตรงมาอยู่มากครับ "ทำไมเราไม่ทำดีให้กันในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่..."

ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ พี่น้อง ลูกหลาน มักเป็นบุคคลที่เราละเลยไปโดยไม่ตั้งใจ การหันกลับมาดูแลเอาใจใส่ก็สามารถทำได้ไม่ยาก อย่างเช่นไต่ถามสุขทุกข์กันและกันเพื่อจะได้ทราบว่า เราจะช่วยอะไรกันได้บ้าง "เรียนเป็นอย่างไรบ้าง" "ทำงานเหนื่อยไหม" "สุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง" "กินข้าวแล้วหรือยัง" ...พร้อมกับส่งยิ้มให้กัน...

นอกนั้นการตอบแทนความดีที่เราได้รับมาจากคนรอบข้าง รวมทั้งการปรับความเข้าใจกัน โดยเฉพาะในกรณีที่เคยมีเรื่องไม่พอใจกัน ก็เป็นอีกหนทางหนึ่งที่นำสันติสุขในจิตใจมาให้กับทั้งตนเองและคู่กรณี

6) แนะนำและพูดดีทำดีให้กัน

ท่านที่เป็นเป็นพ่อแม่ หรือเป็นผู้ใหญ่ก็มีเวลาให้ลูกหลานสม่ำเสมอ ดูแลเอาใจใส่ความเป็นไปของลูกๆ อย่างพอเหมาะพอดี ไม่ปล่อยทิ้งตามยถากรรม หรือบังคับเคี่ยวเข็ญจนเกินเหตุ ไม่ใช้ความรุนแรงกับลูก สอนลูกให้รู้จักรับผิดชอบ ช่วยเหลือตัวเองได้ มั่นใจในตัวเอง เปิดโอกาสให้ลูกได้คิดเองบ้าง พร้อมกับสอนให้ลูกได้เรียนรู้เรื่องการรู้คุณและตอบแทนคุณ การเลี้ยงดูพ่อแม่ยามแก่เฒ่า ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งก็คือ การสอนให้ลูกนึกถึงส่วนรวม รับผิดชอบต่อสังคม และเอื้อเฟื้อแก่คนรอบข้าง

ถ้าเป็นลูกก็น้อมรับ เรียนรู้ และช่วยเหลือพ่อแม่ หรือผู้ใหญ่ตามความสามารถ ถ้าเป็นพี่ก็แนะนำ พูดดีทำดี ให้เวลากับน้องๆของท่านอย่างสม่ำเสมอเช่นเดียวกัน

7) เรียนรู้ที่จะรักและเข้าใจ "คนอื่น"

เรียนรู้ที่จะรัก เมตตา และยอมรับบุคคลที่สังคมมักตั้งข้อรังเกียจ อย่างเช่น ผู้ติดเชื้อ HIV ผู้ที่เพิ่งพ้นโทษจากเรือนจำ ผู้พิการ ผู้สูงอายุ ผู้หญิง เด็ก คนกลุ่มน้อยทางเชื้อชาติ ตลอดจนผู้ที่เห็นต่างทางการเมือง ศาสนา และเรื่องเพศ

ปัจจุบันเรารับรู้เรื่องราวและความทุกข์ของคนในสังคมจากสื่อต่างๆได้มากขึ้น ซึ่งช่วยให้เราเกิดความเข้าใจและเห็นใจผู้คนเหล่านี้ในฐานะที่เขาเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับเรา

อ่านแล้วเป็นอย่างไรบ้างครับ... ผมเชื่อว่าท่านผู้อ่านอาจมีอะไรๆที่ท่านอยากทำเพื่อคนอื่นอยู่ในใจแล้วก็เป็นได้... ผมขออวยพรให้ทุกท่านมีกำลังใจ มีแรงบันดาลใจที่จะช่วยคนอื่นตามเสียงในหัวใจของท่านนะครับ แล้วเขียนมาเล่าสู่กันฟังบ้างนะครับ…

_____________________________
ข้อมูลบางส่วนจาก ฉลาดทำบุญ พระชาย วรธม.โม , พระไพศาล วิสาโล โดย เครือข่ายชาวพุทธเพื่อพระพุทธศาสนาและสังคมไทย (ค.พ.ส.)

เชิญแสดงความคิดเห็น
ชื่อ:
หัวข้อ:
ความคิดเห็น:
กรุณาใส่รหัสที่เห็น:*

ขับเคลื่อนโดย อโกคอมเม้นท์ ๒.๐!