บ่อยครั้งความน้อยใจ เสียใจ เจ็บปวดเกิดขึ้นเพราะไม่ได้รับรักตอบ หรือตอนแรกรู้สึกว่าตัวเราเองได้รับความรัก ต่อมารู้สึกว่าคนที่รักเรานั้น รักเราน้อยลง หรือไปรักคนอื่นมากกว่าเรา...

_______________________________

ลึกๆแล้วเป็นไปได้ไหมว่าเราต้องการความรัก และโดยไม่รู้ตัวความต้องการความรักนี้ทำให้เราแสวงหาความรักจากคนอื่น... บ่อยครั้งความน้อยใจ เสียใจ เจ็บปวดเกิดขึ้นเพราะไม่ได้รับรักตอบ หรือตอนแรกรู้สึกว่าตัวเราเองได้รับความรัก ต่อมารู้สึกว่าคนที่รักเรานั้น รักเราน้อยลง หรือไปรักคนอื่นมากกว่าเรา...

หรือจะกล่าวในอีกอย่างหนึ่งได้ว่า ความน้อยใจ เสียใจ และเจ็บปวดในเรื่องของความรักที่เกิดขึ้นในชีวิตของเรานั้น เป็นเพราะใจเรายังต้องการแสวงหาความรักจากคนอื่นอยู่โดยไม่รู้ตัว หรืออาจรู้ตัวบ้าง แต่ไม่คิดว่าผลที่ตามมาจะน้อยใจ เสียใจ เจ็บปวดมากเช่นนี้...

พอมีความทุกข์อยู่เป็นประจำ นานๆเข้า เกิดอาการทนไม่ไหว หรือไม่อยากทนต่อไป... ก็เจ้าความซ้ำซากของวงจรแห่งความน้อยใจ เสียใจ เจ็บปวดนี้เองที่ทำให้เรา...ดูเหมือนว่าจะหาทางออกไม่เจอ... ทั้งยังคงตามมารบกวนใจเราอยู่ลึกๆอีกด้วย

จนวันหนึ่งที่เราค้นพบสิ่งสำคัญของชีวิตว่า...

พอให้เวลากับจิตใจของตัวเราเองได้สักครู่ สักขณะหนึ่ง ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ตัวเราเองเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป... เราจะอิ่มเต็มภายในขึ้นมาตามลำดับ...

ก็เราไม่ต้องรอ... ไม่ต้องขอความรักจากคนอื่น... เขาจะรักเราหรือไม่นั้น...ก็ไม่เป็นไร... เป็นเรื่องของเขา ถ้าเขารักเรา เราก็ดีใจ... แต่ถ้าเขาไม่รักเรา เราก็ไม่ว่าอะไร... เพราะเรารักตัวเอง ห่วงใย ชื่นชมตัวเองอยู่แล้ว ก็เลยอิ่มเต็มจากภายใน...ไม่ต้องรอจากคนอื่น... ไม่ต้องดิ้นรนแสวงหาความรักจากคนอื่น...

แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะปฏิเสธตัวเองว่า เราไม่ต้องการความรักจากคนอื่น... เรายังคงยอมรับตัวเราเองว่า เราต้องการความรักจากคนอื่น... เรายังยินดี ชื่นชม และขอบคุณทุกคนที่ให้ความรักกับเรา...

ผมเรียกว่า "รักแบบพอเพียง" "รักแบบพึ่งตนเอง" "รักแบบพออยู่พอกิน" เหมือนอย่างเศรษฐกิจพอเพียงนั่นเองครับ

จิตใจก็เกิดความมั่นใจ...มั่นคงจากภายใน... ความหวั่นไหวก็น้อยลง... เราจะรักคนอื่นอย่างไม่มีเงื่อนไขหรือมีเงื่อนไขน้อยลง ไม่หวังอะไรตอบแทนหรือหวังอะไรน้อยลง... รักเพราะรัก รักเพราะเห็นแก่ความดีงามของเขา...ก็เพียงพอแล้ว... เพราะใจมันอิ่มเต็มจากภายในตัวเราเองมากขึ้นเรื่อยๆ...

..........

ถ้าจะถามว่า เราจะมีประสบการณ์ความรักแบบพอเพียง รักแบบพึ่งตนเองนี้ได้อย่างไร?...

ผมเชื่อว่า เราทุกคนมีประสบการณ์กับความรักแบบนี้อยู่แล้ว... แต่เราไม่รู้ตัว...หรือไม่ได้สังเกต... ถ้าเราเพียงแต่ทบทวนว่า ตั้งแต่เราเกิดมาจนถึงวันนี้... เรามีประสบการณ์...เรามีเรื่องราวของชีวิตที่เราถูกรักอย่างไรบ้าง... สักเรื่องหนึ่ง สักเหตุการณ์หนึ่ง...แม้แต่จากคนๆหนึ่ง ซึ่งรักเรา...

นอกนั้นยังมีทางปฏิบัติอย่างง่ายๆอีกทางหนึ่ง (จากอีกหลายๆหนทาง) คือ... 

การให้เวลาเงียบๆกับตัวเราเอง อยู่เงียบๆกับจิตใจของเรา และให้ใจของเรามอบความรัก ความชื่นชม หรือความรู้สึกอื่นๆที่เราขาดอยู่อย่างเงียบๆ...ในดิ่งลึกลงไปกับการได้รับความรัก ความชื่นชมนี้สัก 10 หรือ 15 นาที... โดยอาจเริ่มต้นด้วยการภาวนาตามความเชื่อของเรา...

ที่สำคัญคือ มีจุดหมายภายในใจว่า ที่ให้ความรักกับตนเองแบบนี้ เป็นไปเพื่อเห็นแก่คนอื่น เพื่อรักคนอื่น เพื่อความปรารถนาดีต่อคนอื่นให้มากยิ่งขึ้น... มิใช่ทำด้วยความมุ่งหมายอันเห็นแก่ตัว เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของความถูกต้อง ไม่สนใจใคร...

จิตใจที่มุ่งสู่ความดีงามภายในพร้อมไปกับการร่วมชีวิต ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับผู้คนรอบข้างในชีวิตประจำวัน ฟังเรื่องราวของเขา ฟังความทุกข์ของเขา...

การร่วมชีวิตเช่นนี้ทำให้เราเกิดความเห็นใจจากภายใน เกิดความปรารถนาจากภายในที่อยากทำอะไรเพื่อเขาด้วยความปรารถนาดี... อยากให้เขาบรรเทาใจจากความทุกข์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง... เราอาจทำได้เพียงการรับฟังเขาด้วยใจจริง... การให้กำลังใจ...ให้ความเป็นเพื่อน...ซึ่งนั่นก็มีคุณค่ามหาศาลต่อเขา...  จนถึงการลงมือทำอะไรบางอย่างเท่าที่จะทำได้...

และที่สุด... โดยไม่รู้ตัว... เราก็กลับอิ่มเต็มอีกครั้งหนึ่ง เป็นการอิ่มเต็มที่เกิดจากการให้...

"การให้ความรัก ความจริงใจ การใส่ใจ ให้ความอดทน การรับฟัง กำลังใจ มิตรภาพ รวมถึงการให้อภัยด้วย..."

โดยไม่รู้ตัว... เราก็ลืมตัวเอง เพราะใจเรานั้นออกจากตัวเอง ออกจากการหมกมุ่นในตนเอง ออกจากความเห็นแก่ตัว ออกจากความคับแคบ เอาตัวเองเป็นใหญ่ การไม่ได้ดั่งใจ ขุ่นเคืองใจต่างๆ...

พอมารู้ตัวอีกที เราอาจจะพบว่า… เราก็ยังคงขึ้นๆลงๆกับความสุขและความทุกข์ ความน้อยใจ เสียใจ และเจ็บปวดอยู่ตามประสาคนธรรมดาคนหนึ่ง เพียงแต่ต่างกันตรงที่ว่า

"ความขึ้นลงของความสุขทุกข์ของเราเช่นนี้ ... ทำให้ตัวเราเองและคนอื่นเดือดร้อนน้อยลง… และยังสนับสนุนให้เกิดความอิ่มเต็มในความรักแก่กันและกัน แถมยังขยายพื้นที่ของความอิ่มเต็มในความรักนี้แก่ผู้คนที่อยู่รอบข้างมากขึ้นเรื่อยๆ…อย่างที่เราไม่อาจจะรู้ได้เลยว่า มันเป็นไปได้อย่างไรกันเนี่ย !!! "…

--------------------------------------
นริศ มณีขาว ไต่ตามโค้งตะวัน อุดมศานต์