ก็เลยรดน้ำดูแลเจ้าโป้ยเซียนน้อยทุกวัน บางวันก็อวยพรให้โตเร็วๆ มีดอกงามๆ จำได้ว่ามี ดอกนับได้ 44 ดอก…

มาวันหนึ่งเห็นใบเหี่ยวแห้ง ดอกร่วงโรยหายไปมาก ทำท่าจะตายเอา ฉุกคิดได้ว่า ช่วงนั้นงานยุ่งมาก ไม่ได้ดูแลเจ้าโป้ยเซียนน้อยนี่เลย เลยกลับมารดน้ำและดูแลอีกครั้ง ก่อนที่ชะตากรรมของเจ้าจะเหมือนกับกระบองเพชรต้นนั้น

ทำให้นึกถึงเรื่องที่คนๆหนึ่งเขียนไว้ว่า

"เมื่อเธอปลูกต้นไม้แล้วมันไม่งาม เธอจะไม่โกรธต้นไม้นั้น เธอจะมองหาเหตุปัจจัยที่ทำให้มันไม่งาม มันอาจต้องการปุ๋ยมากกว่านี้อีกหน่อย หรือว่ามีแสงแดดมากเกินไป… แต่เวลาที่เรามีปัญหากับเพื่อน หรือคนในครอบครัวของเรา เรากลับกล่าวโทษพวกเขา !!!…"

จริงซินะ... บ่อยๆทีเดียวที่เราเริ่มกล่าวโทษผู้คนรอบข้าง ทั้งคนที่เรารักและไม่รัก ทั้งคนที่น่ารักและไม่น่ารัก สิ่งที่ตามมาคือ การตอบโต้ ความโกรธ ความไม่พอใจ จบท้ายด้วยความผิดหวัง เสียใจ และความเจ็บปวดที่ยืดเยื้อเรื้อรังกันทั้งสองฝ่าย

วันนี้ เราจะกลับมาดูแลกันเหมือนดูแลเจ้าโป้ยเซียนน้อยจะได้ไหม? ไม่กล่าวโทษ ไม่โต้เถียง ไม่ทำร้ายกันด้วยคำพูด การกระทำหรือความเฉยเมย

ขอเพียงความเข้าใจ หาสาเหตุที่ทำให้เราเกิดปัญหา ซึ่งเราเองมีส่วนทำให้เกิดขึ้นหรือปล่อยให้เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นทางตรงหรือทางอ้อม... อาจมาจากความคาดหวังที่สูงเกินไปของเราเอง... มาจากการไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลง... หรือการไม่ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น....

ทำเช่นนี้แล้ว บรรยากาศแห่งสันติสุขและความรักจะเกิดขึ้น สถานการณ์ย่อมผันแปรไปในทางที่ดี

ชีวิตจะงดงามเพียงไร เมื่อน้องสาวบอกพี่ชายว่า "พี่ช่วยดูแลตักเตือนน้องด้วย แต่พี่อย่าว่าน้องอีกเลยนะ..." และพี่ชายตอบว่า     "แน่นอน...พี่ไม่ว่าน้องอีกแล้ว...เพราะพี่รู้ว่าพี่ก็มีความผิดเหมือนกัน" แล้วทั้งสองคนก็จับมือก้าวเดินไปด้วยกัน…

ความงดงามนี้คงไม่ได้อยู่เพียงพี่และน้องคู่นี้ เราพอหวังได้บ้างไหมว่า สิ่งนี้จะขยายกว้างออกไปสู่ทุกคนที่อยู่รอบข้างเรา จนถึงชุมชนและสังคมของเรา เหมือนกับการรดน้ำให้กับเจ้าโป้ยเซียนน้อยต้นนั้น...

_______________________
นริศ มณีขาว. "ไต่ตามโค้งตะวัน". 2542.