ชายหนุ่มค้นพบว่า เขาไม่เคยถูกทอดทิ้งเลย เขาได้พบกับคนที่เขารัก ได้แบ่งปันเรื่องราวชีวิตแก่กันและกัน… คนในครอบครัวของเขาที่เคยมีปัญหากัน…กลับมาคืนดีกัน

____________________

ในวันที่เงียบเหงาของชีวิต ชายหนุ่มเดินบนหาดทรายขาว… พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน… ท้องฟ้าสีคราม เมฆขาวม่วงอ่อนป้ายยาวจากขอบฟ้าฟากหนึ่ง…ไปสุดที่ขอบฟ้าอีกฟากหนึ่ง… ฟองคลื่นซัดเข้าหาฝั่งแผ่วเบา…ระลอกแล้วระลอกเล่า… เลยเข้ามาที่ชายหาด นกกระยางสีขาวตัวเล็กยืนสงบนิ่ง… ใกล้กับน้ำทะเลที่โค้งเว้าวาดเข้ามาค้างอยู่บนผืนทราย…

ชายหนุ่มนั่งมองท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ หาดทราย น้ำทะเล และนกกระยางอยู่จนแสงแดดอ่อนลง…อ่อนลง… แล้วเขาหยิบเปลือกหอยใกล้มือ… ลากลายเส้น…สิ่งที่เขาเห็นบนพื้นทราย… เขาเพลิดเพลินกับภาพที่เขาวาดอยู่พักใหญ่…

ฉับพลัน!…เขารู้สึกแปลกๆในหัวใจของเขา… แล้วเขาก็เขียนบนพื้นทรายใกล้ภาพที่เขาวาดไว้ว่า…. "เราไม่ทอดทิ้งเธอ อย่ากลัวเลย… จงอดทน และวางใจ…"

เขารู้สึกอบอุ่นกับคำที่เกิดขึ้นในหัวใจของเขา… และเขารู้ว่า… คำกล่าวนี้เป็นจริงเสมอ… ในวันเวลาแห่งชีวิตของเขา… โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่เขาประสบกับความทุกข์…ความยากลำบาก… และวันที่เงียบเหงาอย่างเช่นในขณะนี้…

…ผู้คนจำนวนไม่น้อยที่ผมพบ มักถามผมถึงช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบทางจิตใจ… โดยเฉพาะคนหนุ่มสาวที่กำลังทำงานอย่างหนัก จนไม่มีเวลาได้พักผ่อน พอถึงวันหยุดก็เหนื่อยล้า กินๆ นอนๆ พบเพื่อน เที่ยว จับจ่ายใช้สอย…

แล้วชีวิตก็วนเวียนเข้าสู่วัฏจักรเดิมต่อไปอย่างไม่มีวันสิ้นสุด… พวกเขานับวัน…รอวันหยุด วันพักร้อนประจำปี… เพื่อจะได้พักผ่อน จะได้เที่ยวได้ยาวขึ้น…

…ผู้คนไม่ได้ต้องการเวลาสำหรับพักกายเท่านั้น… แต่ต้องการเวลาสำหรับพักใจด้วย… เหมือนกับชายหนุ่มที่ชายหาดคนนั้น… พวกเขาต้องการเวลาที่จะ "อยู่อย่างเงียบๆ" กับตนเอง กับธรรมชาติ และกับสิ่งสูงสุดที่เขานับถือ…

ไม่ว่าพวกเขาจะนับถือศาสนาใดหรือไม่นับถือศาสนาใดๆเลยก็ตาม… พวกเขาต้องการเวลาที่จะทบทวน…ไตร่ตรอง...ค้นหาความหมายของชีวิต เพื่อจะกลับมาใช้ชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิม… แม้ว่าจะเข้าสู่วัฏจักรเดิมก็ตาม

ชายหนุ่มค้นพบว่า เขาไม่เคยถูกทอดทิ้งเลย โดยเฉพาะในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมานี้ เขาได้พบกับคนที่เขารัก ได้แบ่งปันเรื่องราวชีวิตแก่กันและกัน… คนในครอบครัวของเขาที่เคยมีปัญหากัน…กลับมาคืนดีกัน การงานของเขาก็เป็นไปในทางที่ดีขึ้น…ทั้งกับหัวหน้า เพื่อนร่วมงาน และลูกน้อง…

นอกนั้นเขายังเห็นนิสัยที่เขาต้องการปรับปรุง เพื่อเขาจะไม่ทำให้คนรอบข้างมีความทุกข์ ในทางตรงข้าม…เขาจะลดทุกข์และเพิ่มสุขให้กับผู้คนรอบข้างได้มากยิ่งขึ้น…

ช่วงเวลาเงียบๆ ทบทวนชีวิตของตนเอง ฟังเสียงจากภายในใจ และการมีโอกาสแบ่งปันเรื่องราวชีวิตกับผู้คนรอบข้างนี้เอง… ทำให้เราสัมผัสถึงความสวยงามที่อยู่ภายใน ความงดงามที่มีอยู่ในทุกช่วงขณะของชีวิต…และเบิกบานขึ้น…

จนที่สุดก็ค่อยๆก้าวพ้นจากตนเอง ออกไปสู่ผู้อื่น… อยากให้เกิดความสวยงามนี้กับคนที่เราอยู่ด้วย… กับคนที่เราพานพบ… กับธรรมชาติ… กับโลกของเรา… ฟังดูมันแปลกๆ… แต่ใจเรากลับรู้ว่า… สิ่งนี้เป็นเรื่องจริง….

"เพียงแต่ท่านนั่งลงในที่ๆท่านรู้สึกสบายๆสัก 15-20นาที… ค่อยๆทบทวนสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นในชีวิตของท่าน… รวมทั้งสิ่งร้ายที่กลายเป็นสิ่งดีด้วย… อาจเป็นวันหนึ่งที่ผ่านมา… เดือนหนึ่ง… ปีหนึ่ง หรือ 2-3 ปีที่ผ่านมา… หรือตั้งแต่ท่านเกิดมา… แล้วเขียนรายการสิ่งดีๆนี้ไว้ …ด้วยช่วงเวลาสั้นๆนี้… ท่านจะพบอัศจรรย์มากมายในชีวิตของท่านเอง…"

 "…และถ้าท่านมีโอกาสเล่าสิ่งดีๆที่ท่านได้รับนี้กับเพื่อนหรือคนที่ท่านสนิทด้วย… ทั้งท่านและเขาอาจจะพบกับพลังของความรักอันยิ่งใหญ่… ผ่านทางเรื่องราวเหล่านั้นก็เป็นได้…"

ขอให้ทุกท่านพบสิ่งดีๆจากวันเงียบๆของชีวิตของท่าน อย่างที่ชายหนุ่มคนนี้พบนะครับ...

------------------------------------
โดย นริศ มณีขาว ไต่ตามโค้งตะวัน