ก็เพราะเขาเขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า "Everything is beautiful" ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสวยงาม อือ!…

--------------------------------------

ชีวิตของผู้ลี้ภัยที่ผมได้พบเห็น… โดยเฉพาะผู้ลี้ภัยในประเทศไทยที่กำลังรอคอยว่า จะได้ไปลี้ภัยในประเทศที่สามหรือไม่?…

ชีวิตประจำวันของพวกเขา แม้มีข้าวให้รับประทาน มีหนังสือพิมพ์ให้อ่าน มีโทรทัศน์ให้ติดตามข่าว… แต่พวกเขาดูไม่ค่อยมีความสุขนัก…

ไม่มีใครให้ความมั่นใจพวกเขาได้เลยว่า…พวกเขาจะได้ไปประเทศโลกที่สามจริงหรือไม่ และต้องรอนานแค่ไหน?… พวกเขาจึงเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ ความเครียด… ยิ่งอยู่ด้วยกันกับคนหลายชาติ หลายภาษา ก็มีเรื่องไม่เข้าใจกัน ทะเลาะกัน… อยากจะออกไปเดินเล่นบ้าง… ก็กลัวถูกตำรวจจับ แม้ว่าพวกเขาจะมีฐานะเป็นผู้ลี้ภัยที่ถูกต้องก็ตาม…

แต่สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจมากคือ ผมเห็นที่ประตูไม้ซึ่งถ้าเปิดไปด้านหลังจะเป็นทางระบายน้ำเสียจากบ้านเรือนแถบนั้น… เรียกตรงๆว่าน้ำเน่านั่นแหละครับ… พวกเขาจัดที่นั่งและปลูกต้นไม้ไว้บริเวณนั้นบ้าง คงเพื่อให้คลายจากบรรยากาศแออัดยัดเยียดในตึกแถวนั่นเอง…

ที่ประตูนี้เองครับที่ทำให้ผมทึ่ง… ทำไมหรือครับ… ก็เพราะเขาเขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า "Everything is beautiful" ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสวยงาม อือ!…

ในขณะที่เขามีความทุกข์กับความไม่แน่นอน… ไม่รู้อนาคตจะดีร้ายอย่างไร… เขาก็ยังเชื่อในการเห็นความสวยงามของทุกสิ่ง…

แล้วท่านล่ะครับท่านรู้สึก….หรือคิดเห็นอย่างไรบ้างล่ะครับ… โดยเฉพาะเมื่อมองกลับไปที่วันเวลาในชีวิตของท่าน...

พระอาทิตย์ตกแล้ว… ความสว่างกำลังผ่านไป... ความมืดเข้าแทนที่… เวลานี้เหลืออยู่แต่ความเงียบ… สงบ…. แต่เป็นความเงียบสงบที่อบอุ่น… และรอแสงสว่างที่จะมาในวันใหม่...

------------------------------------
โดย นริศ มณีขาว ไต่ตามโค้งตะวัน