หญิงวัย 60 ปีท่านหนึ่งให้กำลังใจ อวยพร ต้อนรับขับสู้คนที่มาเยี่ยม เธอคิดถึงคนอื่นๆ…แม้ในเวลาที่เธอกำลังเจ็บป่วยด้วยโรคมะเร็งที่ทรมานเธอมานานนับปี จนกระทั่งเธอจากเราไป... "เธอทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน?…

___________________

ตั้งใจว่า จะให้อะไรสักอย่างหนึ่งเป็นของขวัญแด่ทุกท่าน…

อยากให้ทุกท่านมีความสุข มีชีวิตที่สดใส มีกำลังใจที่เต็มเปี่ยมจนล้นออกไปหาคนรอบข้างท่าน…ในทุกสถานการณ์ของชีวิต  ที่ขึ้นๆลงๆ ดีบ้างร้ายบ้าง บางทีก็ดีมากกว่าร้าย หรือร้ายมากกว่าดีอยู่บ่อยๆ…

ผมได้ยินหญิงวัย 60 ปีท่านหนึ่งให้กำลังใจ อวยพร ต้อนรับขับสู้คนที่มาเยี่ยม เธอคิดถึงคนอื่นๆ…แม้ในเวลาที่เธอกำลังเจ็บป่วยด้วยโรคมะเร็งที่ทรมานเธอมานานนับปี จนกระทั่งเธอจากเราไป…

ผมอดทึ่งและประหลาดใจไม่ได้ว่า  "เธอทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน?… อะไรเป็นพลังที่ทำให้เธอยังคงคิดถึงคนอื่น แม้เธอจะเจ็บปวดและทนทุกข์"

ที่สุด…..ผมพบคำตอบจากชีวิตของเธอว่าเป็นเพราะ…
"เธอทำเช่นนี้อยู่เสมอๆ เป็นประจำ… ตั้งแต่เธอยังเป็นสาวอยู่…
ผมหยุดคิดต่อไปเองไม่ได้ว่า คงตั้งแต่เธอเป็นเด็กด้วยซ้ำไป…"

ผมเลยได้คิดว่า อะไรๆที่ธรรมดาๆ เรียบๆ ง่ายๆ…ในแต่ละวันของชีวิตนี่เอง ก็เป็นที่มาของความรัก ความเมตตา ความเบิกบานใจ ความสุขสันติทั้งภายในและภายนอกได้เหมือนกัน….

คิดแล้วก็อดใจไม่ได้ที่จะหยิบเอาบันทึกการเดินทางของผมหน้านี้มาฝาก… หวังให้เป็นของขวัญแด่ทุกท่าน… เป็นของขวัญที่มอบให้ทุกท่านด้วยความรักและจริงใจครับผม...

------------------------------------
โดย นริศ มณีขาว ไต่ตามโค้งตะวัน