นึกถึงเรื่องขบขันของตนเอง เพราะจะได้หัวเราะให้ตนเอง มีชีวิตแต่ละวันด้วยอารมณ์อันรื่นเริง

-----------------------------------------

เผชิญกับทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตด้วยศิลปะแห่งการหัวเราะ
พิจารณาคำแนะนำเล็กน้อยของวิล โรเจอร์ ผู้ซึ่งกล่าวไว้ว่า
"ฉันไม่เคยพบคนที่ฉันไม่ชอบเลย"

รู้จักการหัวเราะอย่างเบิกบานของเด็กเล็กๆ
โดยการใส่ใจกับชีวิตและการละเล่นของพวกเขา
เพื่อที่เราจะสามารถสัมผัสกับความคิด ความรู้สึก
และความฝันของเขาได้อย่างถูกต้อง

พยายามสร้างความร่าเริงให้กับงานที่หนัก
โยนงานนั้นเล่นไปมาและสัมผัสมันด้วยจิตใจที่ปลอดโปร่ง

ฝึกตนตามคำแนะนำของจิตแพทย์ที่ว่า
อย่าตึงเครียดกับตนเองหรือคาดหวังตนเองมากเกินไป
ใช้เสียงหัวเราะเพื่อรักษาตนเองให้ผ่อนคลายและสบายใจ

เอเมอร์สันบอกว่า
"การรับรู้ความขบขันและความตลกนั้นเป็นสายใยแห่งความเข้าใจกับผู้อื่น
มันเป็นสัญลักษณ์แห่งความสมบูรณ์ของจิตใจ เราต้องเรียนรู้ชีวิตจากเสียงหัวเราะ
พอๆกับเรียนรู้จากหยาดน้ำตาและความกลัว"

นึกถึงสุภาษิตที่ว่า
"สนุกกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ
ก่อนที่จะเพลิดเพลินกับนักปราชญ์และเรื่องที่ยาก"

ใช้อารมณ์ขันและเสียงหัวเราะเพื่อสร้างความเป็นกันเอง
ลดความรู้สึกแปลกหน้า ลดความรู้สึกเป็นทางการ

ใช้เสียงหัวเราะอันเบิกบานลดความตึงเครียดสำหรับวันที่แสนหนัก
การหัวเราะจะลดอารมณ์เครียดและผ่อนคลายสมอง

ใช้เสียงหัวเราะเป็นคลื่นของความรื่นรมย์ใจ
เพื่อให้ความร่าเริงกระจ่างขึ้นในห้องอันทึบหนัก
รักษาตนเองจากความเศร้าและความหนักใจ
โดยนึกถึงเฮนรี่ วอร์ค บีชเชอร์ ซึ่งบอกว่า

"บุคคลที่ปราศจากความร่าเริงและเสียงหัวเราะ
ก็เปรียบเสมือนเกวียนที่ปราศจากส่วนที่กันกระเทือน
เขาจะกระเทือนทุกครั้งจากก้อนกรวดบนถนน"

นึกถึงเรื่องขบขันของตนเอง เพราะจะได้หัวเราะให้ตนเอง
เราควรหัวเราะให้กับตนเอง มิใช่หัวเราะเรื่องของผู้อื่น

นึกถึงด้านที่เบิกบานของงานหนัก
การไม่เอาอารมณ์ส่วนตัวเข้าผูกพันกับงานคือ
เคล็ดลับสำหรับเสียงหัวเราะและทัศนะอันถูกใจ

สำคัญที่สุด ต้องเรียนรู้ที่จะหัวเราะให้กับตนเอง
มีชีวิตแต่ละวันด้วยอารมณ์อันรื่นเริง

เสียงหัวเราะเป็นยาที่ดีที่สุดสำหรับชีวิตอันยืนยาวและเป็นสุข
เพราะบุคคลผู้รู้จักหัวเราะจะมีชีวิตยืนยาว

-------------------------------------
จาก แห่งความสดใสของชีวิต วิลเฟรด เอ ปีเตอร์สัน เขียน
โสรีช์ โพธิแก้ว แปล