{mosmedia}

ที่นี่แหละที่ทำให้คุณครูทั้งหลายต้องเสียน้ำตากันทั่วหน้ากับความไร้เดียงสาของเด็กๆ ที่เขาไม่เคยรู้เลยว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วัน แต่สิ่งที่พวกเขาแสดงออกมานั้นด้วยความสนุกสนาน บริสุทธิ์ สดใส การแสดงของเด็กๆที่แสดงให้คณะครูดูเป็นการแสดงที่ใสๆ  บริสุทธิ์  ร่าเริง แต่คนดูกลับร้องไห้

ไม่รู้ว่าเด็กๆเขาสงสัยไหมว่าแสดงให้ดูอย่างสนุกสนานเสียงร้องเพลงแจ้วๆ แต่คนดูทำไมร้องไห้  และเหตุนี้จึงจำให้เกิดโครงการ "แบ่งปัน สานฝัน ให้น้อง" ที่ทางโรงเรียนจะจัดกิจกรรมนี้ให้กับเด็กๆบ้านลอเรนโซ

คุณครูจะไปเดือนละ 2 ครั้ง เพื่อนำกิจกรรมให้เด็กๆ  สอนเรียน และแบ่งปันสิ่งของให้กับเด็กๆ ทำให้เด็กๆที่นั่นรอคอยด้วยความหวัง ด้วยการนับนิ้วมือว่าอีกกี่วันนะคุณครูจะมาสอนพวกเขา

คุณครูของเราก็ยินดีไปเพราะเด็กๆที่นั่นทำให้ครูซาบซึ้งต้องเสียน้ำตา และไม่เฉพาะครูเท่านั้น ข่าวนี้ไปถึงหูผู้ปกครองและพวกเราได้รวมรวมเงินบางส่วนเพื่อบริจาคให้กับศูนย์นี้ เพราะที่นี่ต้องการเงินซื้อยามาก เพราะยาแต่ละตัวแพงจริงๆ และต้องการครูสอนด้วย เพราะว่าไม่อยากมีใครไปสอนที่นั่น

ซิสเตอร์ที่ดูแลเองก็ไม่ได้จบครูมาก็สอนกันตามมีตามเกิด เขาดีใจที่เราไปช่วย เพราะคนไม่ค่อยไปสอนและทำงาน เพราะถ้ารู้ว่ามาจากบ้านลอเรนโซ เขาจะไม่ค่อยรับทำงานที่ไหน เนื่องจากกลัวติดเชื้อ ซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิดๆ โรคนี้ไม่ได้ติดกันง่ายๆนะ


และนี่คือภาพที่ส่งให้ลุงริศดู แต่เป็นภาพที่มองไม่เห็นหน้าเด็ก เพราะซิสเตอร์ที่นั่นบอกว่าไม่อยากให้หน้าเด็กไปปรากฏที่ไหน เพราะถ้าเด็กรู้เขาจะรู้สึกไม่ดี ก็เลยเอาภาพที่มองเห็นด้านหลังมาให้ดูนะคะ  เขียนไปก็จะร้องไห้ไป แต่วันนั้นก็ได้ร้องให้ร่วมกันคณะครูแล้วล่ะ

ฟังเพลงนี้ที่ไรทำให้นึกถึงน้องๆเขาทุกที่ตัวเล็กๆ ไร้เดียงสา เขาไม่ใช่คนผิด แต่เกิดมาก็ไม่มีใครเอา ไม่มีพ่อแม่ที่คอยดูแล เอาใจใส่เหมือนเด็กคนอื่นๆเขา ฟังแล้วเหมือนเด็กคนที่ร้องเพลงนี้เลยจริงๆ  ก็เลยส่งให้ดูนะคะ

ขอบคุณมากๆค่ะ
fasai.........

...........................................

น้องๆผู้ติดเชื้อ HIV " บ้านลอเรนโซ"

กับหนึ่งชีวิตที่รอคอยความหวัง
กับหนึ่งพลังที่รอคอยความเมตตา
กับหนึ่งเพลาที่ต้องการมีชีวิตอยู่
กับหนึ่งความรู้ที่ต้องการวาดฝัน
และกับอีกหนึ่งวัน..ที่ต้องการสานฝันต่อไป

เด็กๆเหล่านี้ต้องมารับกรรมที่พวกเขาไม่ได้เป็นคนก่อ  ที่พวกเขาไม่ได้เป็นคนกระทำ  แต่ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้  สภาพที่ไร้ญาติขาดมิตร  สภาพที่สังคมไม่ต้องการ  ต้องตัดขาดจากโลกภายนอก

ไม่มีโอกาสที่จะได้อยู่ในครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ แม่ พี่ น้อง  โอกาสที่จะได้เล่นสนุกสนานกับเพื่อนๆวัยเดียวกันกลับหมดไป 

ไม่มีใครต้องการพวกเขา  ไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ 
ทุกสายตามองด้วยความรังเกียจ กลัวติดเชื้อ

สายตาใสซื่อ บริสุทธิ์  ไร้เดียงสา  หน้าตายิ้มแย้ม แจ่มใส  แต่ไม่รู้อนาคตที่แน่นอนของตัวเองด้วยซ้ำไปว่าจะมีชีวิตได้อีกกี่วัน  วันนี้ยังอยู่แต่พรุ่งนี้อาจไม่มีชีวิตอยู่แล้วก็ได้ 

ลึกๆในใจ เด็กๆอาจมีคำถามว่าพ่อแม่หนูอยู่ไหน  หนูมีพ่อแม่เหมือนคนอื่นๆเขาไหม  อ้อมกอดอันอบอุ่นของพ่อแม่ก็ไม่เคยได้สัมผัส  ญาติพี่น้องก็ไม่เคยเห็นหน้า

แต่รู้ไหมเด็กๆเหล่านี้วาดฝันอนาคตตัวเองไว้อย่างไร  บางคนอยากเป็นตำรวจ  บางคนอยากเป็นคุณครู  บางคนอยากเป็นนางพยาบาล  โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ชะตากรรมวันข้างหน้าของตัวเองแม้แต่น้อย  ด้วยวัยเพียง 2-9 ขวบ ต้องอยู่เดียวดาย ไร้ญาติขาดมิตร  เพราะความมักง่ายของพ่อแม่ที่รักสนุกและขาดสติ

จึงขอเชิญทุกท่านช่วยสานฝันอันลิบหรี่ของพวกเขาเหล่านี้  ต่อชีวิตให้น้องด้วยการบริจาคทุนทรัพย์เพียงเล็กน้อยของท่านตามจิตศรัทธา  เพื่อให้เขามีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขเท่าที่ชีวิตเขาจะอยู่ในโลกนี้ได้   เพราะยาแต่ละตัวที่รักษาพวกเขานั้นราคาแพงมากๆ

ทางโรงเรียนเองก็ได้จัดกิจกรรมโครงการ  "แบ่งปัน  สานฝัน ให้น้อง"  ได้ผลัดกันไปทำกิจกรรม สอนเรียน รวมทั้งแบ่งปันเล็กๆน้อยๆ ให้เด็กๆ

เพื่อความสุขของชีวิตที่ขาดหายไปตราบเท่าที่เขายังมีลมหายใจอยู่ เพื่อสานฝันตัวเองให้เป็นความจริง ท่ามกลางความไม่แน่นอนของชีวิต

บ้านลอเรนโซ พนัสนิคม
98 ม.6 ต.กุฏโง้ง อ.พนัสนิคม จ.ชลบุรี 20140
โทร 038-463256

___________________
บ้านใส่ใจ ขอขอบคุณ คุณครู Fasai และคณะครูมากครับ สำหรับการแบ่งปันประสบการณ์ดีๆ มีความหมายกับชีวิต
หมายเหตุ : ภาพเด็กผ่านการตกแต่งภาพ เนื่องจากเว็บบ้านใส่ใจให้ความสำคัญและความเคารพต่อศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเด็กๆครับ