และทุกวันพ่อมดจะเทส่วนผสมของตัวยาที่ผิดพลาดลงในลำธาร ทำให้พวกสัตว์ต้องปวดท้อง ปวดหัว บ้างก็หางเปลี่ยนสี มีอาการแปลกๆ ไปตามตัวยาแต่ละชนิด

สัตว์ในป่าต่างได้รับความเดือดร้อนมาก พวกมันจึงมาชุมนุมกันเพื่อคิดหาวิธีกำจัดพ่อมด

"ฉันจะไปแอบถามเจ้าแมวดำ ญาติห่างๆ ของฉันซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของพ่อมด
ว่ามีวิธีใดบ้างที่จะขับไล่พ่อมดไปเสียจากป่าของเราได้" แมวป่าผู้ปราดเปรียวเสนอ

เมื่อแมวป่าไปถึงบ้านของพ่อมดมันพบว่าแมวดำญาติของมันกลับกลายเป็นแมวสีฟ้ามีตาสีม่วง
และกำลังนอนอาบแดดเล่นอยู่ มันจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

"ฉันเห็นใจว่าพวกเจ้าเดือดร้อนกันมาก ฉันเองก็ลำบากใจที่จะช่วย
แต่ถ้าไม่ช่วยก็จะยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่" แมวสีฟ้าที่เคยเป็นแมวดำบอกกับแมวป่า

"เอาวิธีนี้ก็แล้วกันไม่อันตราย ไม่ต้องใช้ความรุนแรง
เพียงแต่ต้องใช้ความอดทนและใช้เวลาสักหน่อย" ในที่สุดมันก็คิดหาทางออกได้

"ญาติของฉันแนะให้ใช้ เสียงเพลง ขับไล่พ่อมดไปเสียจากป่า
พวกพ่อมดจะทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อได้ยินเสียงเพลง อย่าว่าแต่ท่องมนตร์คาถาเลย
แม้แต่จะนอนหลับก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ" แมวป่าถ่ายทอดสิ่งที่มันรู้มาให้สัตว์อื่นๆ ฟัง

"ที่พวกเราต้องทำก็คือ ช่วยกันร้องเพลงติดต่อกันโดยไม่หยุดเลย
จนกว่าพ่อมดจะยอมแพ้"

พวกสัตว์จึงช่วยกันวางแผน จัดลำดับผู้ที่จะร้องเพลงโดยมีนกนานาชนิดเป็นตัวหลัก เสริมด้วยเหล่าแมลงปีกแข็ง หมาป่า แมวป่า ส่วนสัตว์ที่เหลือคอยร้องเป็นลูกคู่

เมื่อถึงวันที่นัดหมาย ฝูงนกหมุนเวียนกันทำหน้าที่ของพวกมันตั้งแต่เช้าจนย่ำค่ำ
ต่อด้วยหมาป่า สลับกับแมวป่า และแมลงปีกแข็งก็รับช่วงต่อในรอบดึกจนถึงเช้า

พอดีกับที่พวกนกได้พักจนหายเหนื่อย ตื่นขึ้นมารับช่วงต่ออีกรอบหนึ่ง

พวกสัตว์ช่วยกันร้องเพลง เพลงแล้วเพลงเล่าติดต่อกัน จนพ่อมดไม่ได้หลับไม่ได้นอน
และไม่ได้กินอะไรเลยมาสามวันสามคืน จนเกือบจะทนไม่ไหว
เก็บข้าวของเตรียมจากไปในวันที่สี่

แต่ทว่า ...ในช่วงเย็นของวันที่สี่นั้นเอง ฝนก็ได้ตกลงมาอย่างหนัก สัตว์ต่างๆ
รวมทั้งพวกนกที่กำลังรับช่วงร้องเพลงอยู่รีบหาที่กำบังหลบฝนกันชุลมุน
จนทำให้เสียงเพลงเงียบลง

"ในที่สุดพวกมันก็หยุดร้องเพลงกันได้
ของีบหลับเอาแรงสักหน่อยก่อน
แล้วค่อยออกไปจัดการพวกมันทีหลัง"
พ่อมดที่กำลังอ่อนแรงคิดอย่างดีใจ

แต่ในขณะที่พ่อมดกำลังจะเคลิ้มๆ หลับนั้นเอง เสียงเพลงก็ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง
ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระทบใบไม้และพื้นดิน
เป็นเสียงร้องประสานที่รื่นเริงสนุกสนานและดังต่อเนื่องกันอย่างไม่ขาดสาย

จนทำให้พ่อมดตัดสินใจยอมแพ้และเดินทางออกจากป่าไปท่ามกลางสายฝนในคืนนั้นเอง

พวกสัตว์ต่างพากันส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ
และช่วยกันมองหาสัตว์ที่มาช่วยร้องเพลงในตอนที่ฝนตกเพื่อกล่าวคำขอบคุณ

ในที่สุดพวกมันพบว่า บรรดากบเขียด อึ่งอ่าง และคางคก
เพื่อนผู้อยู่ในป่าอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนเสนอมานั่นเอง
คือเจ้าของเสียงเพลงในสายฝนที่มาช่วยพวกมันเอาไว้

"ต่อจากนี้ไป พวกท่านอย่าซ่อนเสียงเพลงที่รื่นเริงเอาไว้อีกเลย
เสียงเพลงของท่านทำให้สายฝนดูรื่นรมย์ และทำให้พวกเรามีความสุขมาก"
สัตว์ต่างๆ กล่าวชมเชยและให้กำลังใจบรรดากบเขียด

นับแต่นั้นเป็นต้นมา เวลาที่ฝนโปรยปราย
เสียงเพลงในสายฝนก็จะเริ่มต้นบรรเลง ...อย่างสดชื่น
สนุกสนาน เต็มไปด้วยความมั่นใจ และเปี่ยมไปด้วยความสุข ...เสมอมา ..

--------------------------------------------------------
โดย รักษิตา มติชน วันที่ 28 พฤษภาคม 2543