“ มาจากคนอื่น... ก็เขาเป็นเหมือนกับเรา หันไปทางไหนก็มีคนที่เป็นเหมือนกับเรา เขาอยู่ได้ เราก็ต้องอยู่ได้... ถ้าไปอยู่ที่อื่น...ที่ไม่เจอแบบเดียวกับเรา ผมต้องตายแน่ๆ... เห็นเขาอยู่กับครอบครัว กินข้าว หัวเราะ... ถ้ามีแต่ผมที่เป็นอย่างนี้อยู่คนเดียว ผมคงอยู่ไม่ได้... ผมต้องตายแน่ๆ... ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้ เวลาจะหลับ เห็นหน้าลูกสาว... ไปที่ไหนที่เคยไปด้วยกันก็คิดถึง...”

นักศึกษาอาสาสมัครหญิงคนหนึ่งมีโอกาสนั่งคุยกับชาวบ้านที่บางม่วง แม่บ้านชาวใต้คนหนึ่งเล่าถึงวันที่เธอต้องสูญเสียลูกสาว 2 คน คนหนึ่ง 3 ขวบ อีกคนหนึ่ง 2 เดือนในคราวเดียวกัน เธอวิ่งหนีคลื่นมาที่บ้าน และอุ้มลูกสาวทั้ง 2 ไว้ในอ้อมแขน พอคลื่นซัดมาลูกสาวของเธอก็หลุดจากอ้อมแขนของเธอทีละคน ทีละคน... พอเล่าถึงตรงนี้เธอร้องไห้... อาสาสมัครหญิงก็กอดเธอร้องไห้กับเธอ... และพูดว่า "ถ้าลูกสาวพี่ยังมีชีวิตอยู่ ลูกสาวพี่ก็คงกอดพี่เหมือนอย่างที่หนูกอดพี่นี่แหละคะ" แม่บ้านร้องไห้โฮและกอดอาสาสมัครหญิงแน่นราวกับกอดลูกสาวของเธอเอง ...