Tsuki
|
we are closing - 19/02/2008 23:29
ถนนที่ปูด้วยหินทอดเรียงราย ทอดตัวยาวลัดเลี้ยวไปตามอ่าว
สะพานไม้ชราภาพแต่แลดูอบอุ่น ยื่นยาวออกไปในทะเลต้อนรับผู้มาเยือนจากแดนไกล
เสียงคลื่นกระทบท้องเรือดังมาเป็นระยะ สลับกับเสียงลมที่หวืดหวิว
โคมไฟบนเสาเหล็กสูง ส่งแสงสีทองสลัว แทนที่แสงจันทร์ที่เมฆบดบังไว้
สีเขียวที่ขึ้นเรียงรายบนถังไม้โอ๊คสีน้ำตาลเข้ม ป้ายไม้เก่าๆ ที่แขวนอยู่บนเสา
บอกให้ทราบว่า ที่นี่คือ ท่าเรือ ท่าเรือเก่าที่ดูอบอุ่นและงดงาม
บ้านเรือนและร้านรวงบนถนนหิน ช่างเงียบเชียบในเวลาดึกเช่นนี้
แสงไฟค่อยๆ เลือนหายไปจากหน้าต่าง ตามเวลาที่พระจันทร์เดินทาง
ร้านบนถนนแห่งนี้ เป็นแสงไฟไม่กี่ดวงสุดท้าย ที่ยังคงไม่ยอมดับลง
ป้าย แสงไฟจางๆ เคาท์เตอร์ภายในร้าน บอกให้ทราบว่า
ที่นี่เป็นบาร์ ที่อาจจะเป็นบาร์แห่งเดียวบนถนนสายนี้
แสงไฟยังคงติดอยู่ แต่ก็คงอีกไม่นานนัก ในค่ำคืนที่หม่นหมองเช่นนี้
ชายชราคนหนึ่งเดินออก มองไปที่ท้องฟ้าและสูดอากาศเข้าไปหายใจ
แสงไฟหน้าร้านค่อยๆ จางลง พร้อมกับความโล่งใจเข้ามาอีกครั้ง
ร้านปิดลงแล้ว พร้อมๆ กับความอ่อนล้าที่จางลงไปพร้อมๆ กัน
เก้าอี้และโต๊ะกลับมาอยู่ในที่ของมันอีกครั้ง ที่ข้างหน้าต่างบานเดิม
ถ้ามองจากนอกหน้าต่าง ก็อาจจะได้ยินคำพูดสั้นๆ ที่กระซิบหากัน
พื้นไม้สีน้ำตาลที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง รอคอยแสงจันทร์ที่จะองลงมา
รูปภาพ เก้าอี้หน้าบาร์ ที่เหมือนจะได้พักผ่อนในที่สุด
แต่ตู้เพลงไม้ตู้นั้น ยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไปอย่างช้าๆ
ที่บาร์ยังคงมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ พร้อมกับชุดกระโปรงยาวและแก้วมาร์ตินี่
ผมยาวประบ่าของเธอบทบังใบหน้า และดวงตาที่เศร้าสร้อยนั้นไว้
เธออาจจะยิ้มให้คนที่ทักทายเธอ แต่ดวงตานั้นไม่ได้มีรอยยิ้มออกมาให้เห็น
หากจะมีใครมองผ่านดวงตานั้น ลึกตรงเข้าสู่บานประตูของหัวใจ
บานประตูนั้นยังคงปิด ไม่แม้แต่จะแง้มให้มีแสงสว่างลอดออกมา
บาร์เทนเดอร์ชราคนนั้น กลับเข้ามาในร้าน ยังคงทำงานของเขาต่อไป
เสียงจากตู้เพลงยังคงครวญเบาๆ กลบความเหงาและความอ่อนล้า
แก้วมาร์ตินี่นั้นหมดไปกว่าครึ่งแล้ว แสงจากหลอดไฟที่ส่องลงมาที่บาร์
ใต้แก้วทรงสูงนั้น มีรูปถ่ายวางอยู่ใบหนึ่ง สีของมันช่างเหมือนกับสีของที่นี่
สีขาว สีเทา สีดำ และสีแดง...
ตู้เพลงหยุดลงและดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงที่ดังตรงมาจากหน้าของเธอ
เธอเงยหน้าขึ้นจากรูปนั้น บาร์เทนเดอร์กลับมายืนในที่ของเขาอีกครั้ง
เธอเพียงยิ้มรับให้เขา และเขาก็ยิ้มรับให้กับเธออีกครั้ง
เขาเลือกที่จะไม่ถามอะไร ถ้าเธอไม่ต้องการที่จะพูด
และถ้าเธอยังต้องการที่จะอยู่ต่อไป เขาก็พร้อมที่จะอยู่
จะว่าไปแล้ว มันก็เหมือนกับเป็นหน้าที่อย่างหนึ่ง
นานตราบเหมือนชั่วนิรันดร์ เมื่อเพลงสุดท้ายบรรเลงจบลง
ตู้เพลงไม้ดีดแผ่นเสียงแผ่นสุดท้าย จนเสียงกลไกนั้นจางไป
แก้วทรงสูงนั้น ยังคงมีมาร์ตินี่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง
เธอเงยหน้าขึ้นมาหาเขาอีกครั้ง รอยยิ้มเศร้าๆ ผุดขึ้นอีกครั้ง
บาร์เทนเดอร์ชรา เพียงยิ้มตอบไปอีกครั้ง
รอยยิ้มจางๆ ของทั้งสองที่แทนคำว่า "ขอบคุณ..."
เมื่อแสงไฟชองเรือประมงเทียบท่าเข้ามาอีกครั้ง สาดแสงไฟมายังชายฝั่ง
ป้ายบอกทางก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไป ตราบที่ยังมีแสงสว่าง
หญิงสาวเดินออกจากร้าน แหงนมองไปยังท้องฟ้า
เมฆยังคงบดบังแสงจันทร์ ถนนสายนั้นก็ยังคงมุ่งหน้าไปยังทางเดิม
ชายชราออกมาส่งเธออีกครั้ง ก่อนที่ร้านจะปิดลงจริงๆ ในคืนนี้
แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ร้านนี้จะยีงคงเปิดขึ้นอีกครั้ง
จนกว่าจะไม่มีใครเดินเข้ามาในร้าน จนกว่าชายชราจะไม่ต้องการ
เช่นเดียวกับ ...เธอผู้นั้น
|
บ้านนอก|เครือข่ายพุทธิกา
