อ้อ
|
ตกงาน อยากมีงานทำ - 22/10/2005 21:48
ไม่รู้ว่าเป็นรอยต่อของอาถรรพ์เลข 25 หรือไม่? ช่วงนี้มีปัญหาให้คิดมาก เพราะพ่อแม่ไม่เข้าใจ เขาต้องการให้กลับไปอยู่บ้าน แต่ที่บ้านของฉันไม่มีงานให้สมัครเลย ตอนที่ตัดสินใจออกจากงานเดิมก็เพราะเหตุผล 2 อย่าง คือ หนึ่ง มีการเปลี่ยนแปลงเจ้านาย และเรากลายเป็นคนที่เจ้านายไม่พอใจ สารพัดจะกลั่นแกล้ง เลยทำให้รู้สึกว่าควรจะตัดสินใจอยู่หรือไป ช่วงนั้นสอบติดปริญญาโทพอดี เลยตัดสินใจลาออกทันที พอมาเรียนปรากฏว่าสาขาที่เลือกเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่เสียแล้ว จึงตัดสินใจไม่เรียน(พอดีช่วงนั้นยังไม่ได้เสียค่าเทอม) ฉันไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันทำให้พ่อแม่คิดว่าเราไม่เอาไหนหรือไม่? เขายื่นคำขาด ฉันเลยตัดสินใจเลือกว่าจะทำตามความตั้งใจเดิมก่อน คือหางานใหม่ และเรียนต่อ อยากจะเอาใบปริญญาโทอีกสักใบไปฝากครอบครัว และหางานใหม่ที่มีเงินเดือนพอที่จะทำให้ส่งเสียตัวเองเรียนจบ และในอนาคตเอาไปตั้งตัวได้ แต่ที่บ้านนอกของฉัน ความคิดนี้ดูเหมือนจะกล้าหาญเกินไป ที่บ้านเขาหวังเพียงจะให้เราไปเป็นข้าราชการอะไรก็ได้ เงินเดือนน้อยไม่เป็นไร (แต่โอกาสที่จะให้สมัครนั้นก็น้อยนิด เพระเมืองเล็กๆ น่ะ อัตราการรับสมัครงานไม่เพียงพอต่อวุฒิของคนที่จบมา ใครๆ ก็เลยหลั่งใหลเข้าไปอยูเมืองหลวงกัน) เพียงแต่ให้ได้อยู่บ้าน อยู่กับพ่อแม่ก็พอ ฉันเข้าใจนะ แต่ก็อยากทำตามเส้นทางที่ตัวเองเลือก ไม่ใช่ไม่รักบ้านเกิด อยากจะกลับไปแทบแย่ แต่อยากหาความมั่นคงใส่ตัว และเลือกอาชีพที่อยากจะเป็นเสียก่อน ด้วยความคิดเช่นนี้ ฉันจึงดำรงชีวิตอยู่ต่างเมืองคนเดียว ต้องต่อสู้โดยเฉพาะกำลังใจให้ตัวเองคนเดียว หวังเพียงจะได้งาน เพื่อที่จะได้เรียน ได้มีเงินทุนไว้สักวันหนึ่งเมื่อกลับบ้านจะได้เอาไปทำกิจการเล็กๆน้อยๆ คิดแค่นี้จริงๆ ค่ะ ทุกวันนี้ก็เลยหาที่สมัครงานอยู่ตลอด ยังไม่มีใครเรียกสัมภาษณ์หรอกค่ะ (กินมาม่าทุกวัน)บางครั้งมันท้อนะ เห็นเพื่อนบางคนเวลามีปัญหา เขามีครอบครัวคอยให้กำลังใจ เจ็บปวดจากภายนอกมาก็มีพ่อแม่คอยปลอบใจ แต่กับฉันแล้ว ไม่มีใครเลย ต้องต่อสู้กับความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในตัวเอง ต่อสู้อธิบายให้ทางบ้านเข้าใจ (แต่ไม่มีใครเข้าใจเลย) และต้องต่อสู้กับโลกภายนอกเองอีกสารพัด บางครั้งคิดมากจนปวดหัว เพราะเงินเก็บร่อยหรอ แต่อีกใจก็บอกให้สู้ เพราะมีแค่หนทางเดียวคือหางานให้ได้ เมื่อมีรายได้พ่อแม่ก็จะยอมรับ มีเงินส่งเสียทางบ้าน และได้เรียนต่อสมกับที่ตั้งความหวัง ฉันก็หวังไว้นะว่าสักวันหนึ่งปาฏิหาริย์จะมีจริง ทำให้ฉันฝ่าฟันอุปสรรคไปได้ พ่อแม่เข้าใจ และมีความเข้มแข็งในหัวใจเพิ่มขึ้น
อ้อ..เชียงใหม่
|
บ้านนอก|เครือข่ายพุทธิกา
