- พ่อน้องเฟิร์นและน้องภัทร
|
... เพราะเราเคยเป็นคนคนเดียวกัน .... - 17/11/2008 19:57
10 กว่าปีมาแล้ว
สายวันนั้น ....
เป็นส่วนหนึ่งในงานวันแต่งงานที่ผมจะต้องไปกราบลาแม่
...
ในบ้านหลังเก่าที่ผมโตมา
...
แม่นั่งอยู่บนโซฟา ... โซฟาสีหม่นตัวเก่า ตัวที่ผมเห็นมาตั้งแต่จำความได้
โซฟาตัวที่เต็มไปด้วย รอยปะ และ รอยขีดเขียนของผม ... เมื่อครั้งยังเล็ก
...
ผมนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นไม้ที่สภาพไม่ต่างจากโซฟานัก
....
... "แม่ครับ นกมาขออนุญาตแม่ไปสร้างครอบครัวใหม่ของนกเองครับ"
....
....
แม่พยักหน้าช้าๆ แล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือใบที่ผมเห็นเป็นประจำ ...
แม่หยิบซองใสเล็กๆซองหนึ่งขึ้นมา ...
พยักหน้าให้ผมยื่นมืออกมารับ
แม่วางซองเล็กๆนั้นมือผม ...
....
....
เท่านั้นแหละ ...
ผมน้ำตาไหลอย่างไม่อายว่าที่เจ้าสาวที่พับเพียบอยู่ข้างๆ น้องสาว น้องชาย และ และช่างภาพ
....
หน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตา ผมได้ยินไม่ถนัดนักว่าแม่พูดอะไร
แม่ค่อยๆชี้ไปที่ปลายด้านหนึ่งของสิ่งที่อยู่ในซอง ...
ผมเห็นที่แม่ชี้เพียงรางๆผ่านม่านน้ำตา และ ได้ยินอย่างพร่าๆ ... แค่ว่า
...
...
...
"ลูก ... เราเคยเป็นคนคนเดียวกันนะ" .....
"ด้านนี้คือแม่ และ ด้านนี้ก็คือนก" ....
...
...
....
....
แล้วผมก็รู้สึกเหมือนว่าผมได้ยินท่อนนี้ของเพลงลอยมาจากไหนก็ไม่รู้ ...
....
แต่เมื่อหลัง ... "เปรียบดั่งผืนฟ้า" ... "หนักกว่าแผ่นดิน"
.... บวชเรียนพากเพียรจนสิ้น
"หยดหนึ่งน้ำนมกิน" ... "ทดแทนไม่สิ้น"
... "พระคุณแม่เอย" ...
.
.
.
|
บ้านนอก|เครือข่ายพุทธิกา
