เพื่อน
|
ความรู้สึก - 07/11/2006 00:06
อ่านบทความมาตั้งมากมาย อยากที่จะลองเขียนดูบ้าง เขียนมันด้วยใจ ก็แค่อยากลองใส่ใจอะไรดูบ้าง เขียนออกมาจากความรู้สึก ไม่สวยงาม ไม่ต้องให้ความหมายอะไร เป็นแค่เรื่องราวภายในใจที่อยากจะเขียนด้วยความรู้สึก อาจไม่จำเป็นต้องมีหลักการอะไรมากมาย ไม่มีอะไรสวยงามสักอย่างเดียว แต่ก็รู้สึกถึงความจริงใจกับตัวเอง
ความเศร้ากำลังมาเยือนใครบ้างไหม ความท้อแท้ ความเหงา ความกลัว วิตกกังวล
สับสน ทำไมเราถึงได้คิดอะไรวกวนมากมาย
เรามีเรื่องมากมายต้องคิดมากกว่าตอนที่เราเป็นเด็กเหรอ เราคงจะเหนื่อยกับความคิดเหล่านี้
หนึ่งวินาทีไม่รู้ว่าเราคิดไปกี่เรื่อง แต่สำหรับฉันแล้ว ไม่รู้สิ อาจจะพอใจที่ได้คิดก็ได้
อาจจะพอใจเล็กๆกับความวุ่นวาย กับความเหงาในบางที
แม้บางทีอาจจะเดินออกไปจากมัน แต่ก็เดินออกไปไม่ได้ เราคงจะตกอยู่ในร่องอารมณ์สินะ
ไม่มีแรงเลยล่ะ แต่ว่าก็รู้ตัว ยังรู้ตัวอยู่ว่าควรทำอะไร แต่ใจมันทำให้ตัวเราขยับไปไหนไม่ได้ ได้แต่นอนอยู่นิ่งๆ ไม่กระดิกเลย มันเป็นช่วงเวลาที่แปลกที่เราจะคิดว่าตัวเองมีอะไรดีบ้างเกิดมาเพื่ออะไรกัน เราทำให้ใครรู้สึกเจ็บรึเป่า ไม่มีใครรักเราเลย เราไม่มีความหมายต่อความเป็นไปของโลก ปล่อยมันไป อยากคิดก็คิดไป อยากรู้สึกก็รู้สึกไป รู้เพียงว่าเรากำลังคิด แล้วมันก็ผ่านไป เฝ้าสังเกตมัน แต่ไม่จมไปกับมัน ถ้าพอไหวก็อย่าสนใจ ทำทุกอย่างไปเป็นปรกติ ไม่ได้ปัดมันออกไป แต่ก็ไม่จมลงไป บางครั้งก็ยากนะ
เผลอจมลงไปแทบหายใจไม่ออกเลย รู้นะว่ากำลังจะจม แต่ทำไงล่ะ ก็มันตามไปเสียแล้ว อย่าโทษตัวเอง รู้สึกผิดได้ แต่ไม่ใช่ไม่ให้อภัยตัวเอง การให้อภัยตัวเองดูเหมือนจะเป็นเรื่องอยากสำหรับฉันเลยล่ะ แต่ถ้าถามว่าจะเป็นแบบนี้ตลอดไปไหม คงไม่หรอก ก็รู้ว่านี่คือนิสัย คือตัวเรา แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้ตลอดไป เพราะทุกอย่างก็ผ่านไป
มีคนคนหนึ่งสอนไว้ว่าถ้าเราทำได้แบบนี้เราจะดีขึ้น เราไม่ต้องไปไขว่คว้าหาการเติบโตทางด้านจิตใจ
ไม่ต้องบังคับให้ดอกไม้ออกดอกและบานออกมา ปล่อยให้มันเป็นไป แต่มันก็เหนื่อยดีในบางทีที่เราหายใจไม่ออก จมลงไปในวังวนของกระแสความรู้สึก อาจเป็นคนที่เศร้าบ่อยและชอบโทษตัวเอง ไม่ให้อภัยตัวเอง แต่ก็มีหลายคนคอยให้กำลังใจ รู้สึกดีนะที่ได้สัมผัสสิ่งเหล่านี้ อาจจะไม่มีใครใส่ใจในเรื่องนี้มากมาย แต่การที่เราใส่ใจ และรับฟังใครสักคน บางทีมันก็มีความหมายยิ่งใหญ่เชียวเลยนะ คนที่เค้าได้รับสิ่งเหล่านี้มาจะรู้สึกว่าอบอุ่นมีแรงสู้ต่อไปบ้าง เพราะเราคงไม่มีใครเดินผ่านความทุกข์และเติบโตตามลำพังได้ ไม่ต้องโทษโอกาส ไม่ต้องน้อยใจไม่ว่าตอนนี้เราจะเป็นอย่างไร มันมีประโยชน์อะไร แต่ลองเปิดใจออกไป แล้วจะพบกับความแปลกใจแบบใหม่ ที่คนมีโอกาสหรือคนที่เราคิดว่าช่างโชคดีเหลือเกิน เราอยากสมหวัง เราอยากที่จะไปให้ถึงวันที่เราฝัน แต่มันจะอีกสักนานเท่าไร แล้วถ้าเราตั้งเงื่อนไขของเวลาแห่งความสุขไว้แล้ว ถ้ายังไม่ถึงวันนั้นเราจะยังไม่มีความสุขหรอกหรือ เราก็มีความสุขอยู่กับตอนนี้อย่างที่เราเป็น แล้วสักวันเราก็เติบโตเอง เราก็จะกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ มีลำต้นที่แข็งแรง เพียงเรายอมรับ แล้วก็ปรับปรุง ทำซ้ำสักพันครั้ง มันเป็นไปได้สินะ
ลองก้าวออกไปแล้วบอกเล่าสิ่งที่อยู่ในใจให้ใครสักคนฟัง ใครสักคนที่เราคิดว่าอยากพูดออกไป
แล้วอาจจะพบกับสิ่งดีๆ ก็ได้ สวยงามมากกว่าคนที่ไม่มีปัญหา เพราะเค้าจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับการให้อันยิ่งใหญ่ การรับฟังจากใจด้วยความจริงใจ
เป็นความใส่ใจที่มีให้กัน
ขอบคุณที่มีที่นี่เสมอ ไม่จำเป็นต้องเชื่อทุกอย่างที่บ้านใส่ใจบอก ลองหาวิธีที่เหมาะสมกับตัวเรา เราควรที่จะเดินไปทางไหน เพราะบางอย่างก็เหมาะกับบางคน เป็นกำลังใจให้ทุกคนเสมอ
|
บ้านนอก|เครือข่ายพุทธิกา
