หาคำตอบ
|
สิ่งที่เราทำมันถูกไม๊ - 17/12/2007 10:04
แฟนเก่ากำลังจะแต่งงานค่ะ
จิงๆจะพูดว่าแฟนก็ไม่ได้เต็มปากเพราะรักของเรามันเป็นรักซ้อน เค้ามีแฟนอยู่แล้ว และทั้งคู่ก็เป็นแฟนกันตั้งแต่เรียนมหาลัย เค้าคบๆ เลิกๆ กันบ้างโดยเราก็เป็นผู้ดูมาจน เมื่อ ช.ได้ไปเรียนต่อเมืองนอก อยู่กับครอบครัวที่นู่น ฝ่ายญ.ก็ต้องอยู่ที่เมืองไทยและรอเพราะพ่อแม่ไม่ให้ไปไหน
บังเอิญว่าเราได้ไปนอกเหมือนกันเลยเข้าไปอยู่ในวังวนนี้นับถึงวันนี้ก็ห้าปีแล้วที่เรารู้สึกมีตราบาปติดต
ัว เรามีโอกาสอยู่เมืองนอกแค่ปีเดียวแต่เราก็กลับไปสนิทกับช. และคุยสารทุกข์สุกดิบ และสนิทกันมากขึ้นๆ จนวันนึงเค้าก็มาบอกว่าชอบเรา แต่เรากลับร้องไห้ด้วยหลายๆสาเหตุในตัวเรา หนึ่งคือเราเคยมีแฟนที่ไม่ดีเลยหนีมาเมืองนอก ยังรู้สึกแย่ๆอยู่ สองเค้าก็มีญ.อยู่แล้วทั้งคน
ช.พอเห็นเราเสียใจเค้าบอกว่าให้เอาความทุกข์ทั้งหมดมาให้เค้า เค้าจะรับไว้เอง ส่วนเรื่องของญ. เค้ายังไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นยังไงเพราะสองครอบครัวไม่ยอมกัน
เราเลยเริ่มคบกับเค้ามา ทั้งที่ก็รู้ว่าเค้าก็คุยกับญ.บ้าง
เรารู้แต่ว่าเรามีความสุขมากกับการเทคแคร์ดีๆของเค้า การคุยกันได้นานๆ แชร์ความรู้สึกความคิดเห็น
แต่บางครั้งเราก็เห็นนิดๆว่าช.ก็ยังติดต่อกับญ. แต่ตอนนั้นเราไม่คิดอะไร ความรักลุ่มหลงมันรุนแรงจิงๆ ทำให้เราลืมคิดอะไรไปหลายอย่าง ทั้งครอบครัวของเราที่แม่เกิดป่าวกระทันหัน และญ.ที่ก็ยังคบกันอยู่ โดยที่ช.ก็ไม่ได้บอกเลิกญ. ช.เคยเปรยกับเราว่าก็ญงไม่ได้ผิดอะไร
จนถึงเวลาที่เรากลับเมืองไทย คบกันถึงตอนนั้นช.ก็ไม่เคยจะมีคำมั่นสัญญาอะไรกับเราเลยว่าจะเอายังไงกับเราต่อไป แต่ปล่อยเรากลับ
อีกสองปีที่เรายังติดต่อกันส่งเมล์คิดถึงกันตลอด แต่ช.ก็เริ่มไม่หวานเหมือนก่อน แค่บอกว่าทำงานหนัก เครียด
จนมาวันนึงที่เราได้ข่าวจากเพื่อนคนนึกว่าช.ยังรักกับญงดี และจะแต่งงานกัน ซักวัน
โลกแทบถล่มในวันนั้น เราเองความคุบอารมณ์ไม่อยู่ แล้วก็เมลล์ไปบอกช.ว่าพวกเธอรักกันดีทำไมไม่บอกชั้นพร้อมจะไปจากชีวิตเธอ
นับแต่นั้นช.ไม่เคยเมลล์หาเราดีดี อีก นอกจากเอ็มถามไถ่บ้าง และก็มีแค่คำว่าขอโทษ
วันนี้ครบสองปีที่เราอกหักจากเค้า เค้าส่งเมล์ฉบับนึงมาให้ บอกว่า หวังว่าเราจะไม่เสียใจ และครั้งนี้จะเป็นการทำให้เราเสียใจเป็นครั้งสุดท้าย เค้าจะแต่งงานปีหน้าและกลับมาอยู่กับญ.(ช.ไปอยู่ตปท.8 ปี กลับเมืองไทยสองครั้ง ก็ไปหา ญ.ทุกครั้ง เจอกันครั้งละอาทิตย์)
เราก็ตอบเค้าแหละว่ายินดีด้วย
แต่จิงๆเราก็ยังเห็นว่าเค้าไม่ได้แก้ปัญหาที่เค้าเคยว่ามาเลย สุดท้ายเค้ายอมตามญ.ต้องการทุกอย่าง ยอมย้ายเข้าบ้านญ. บ้านของญ.เค้ามีพร้อมทุกอย่าง มีฐานะดี ค้าขายในอำเภอเล็กๆตจว. แต่ที่นั่นไม่มีอะไรเลยสำหรับช. หมายถึงในแง่สังคมการงาน และเพื่อน เค้าคงรักกันมากถึงยอมได้ขนาดนั้น(พูดแล้วก็เจ็บ ถ้าเค้าคบกับเรา เราไม่มีเงินทองฐานะอะไรให้เค้าเลย นอกจากความจิงใจ ตามใจ เข้าใจ เห็นใจ ไม่บังคับ) ช.เคยบอกว่าชีวิตเค้ามีแต่คนมาบังคับให้ทำนู่นนี่ เป็นงั้นงี้
ที่ผ่านมา เราเองไม่เคยไปบอกญ.เลย ว่าเรารักช. หรือแสดงตัวให้ญ.รู้ เราคิดว่าซักวันช.คงจะบอกญ.ถ้าเค้ามั่นใจในตัวเรามากว่านี้ ถึงจะทำให้ญ.เสียใจแต่มันก็ดีกว่าแต่งกันไปแล้วไม่มีความสุข แต่สุดท้ายพอเรารู้ว่าเค้ายังรักกันดี เราเลยถอยห่างออกมา
ตอนนี้ก็คงกลับไปเป็นผู้ดูเหมือนเดิม
ที่เขียนมาก็อยากจะถามความคิดเห้นน่ะคะว่าที่ทำอย่างนี้เป็นทางออกที่ดีของคนที่มาทีหลังอย่างเรารึเปล่า
แล้วต่อไปเราควรจะไม่เจอหน้าคนทั้งคู่ไปเลยจะดีไม๊ค่ะ กลัวค่ะว่าเกิดวันไหนช.จะย้อนกลับมาอีก เราก็ยิ่งใจอ่อน
ความเสียใจมันก็ฝังอยู่ค่ะ แต่พยายามใช้เหตุผลและธรรมะเข้าข่มให้มากๆ นึกถึงพ่อแม่ของเราที่เราต้องดูแล
ก็มีหลายครั้งที่แพ้ใจตัวเอง แต่ไม่อยากจะทำร้ายตัวเองอีกแล้ว
|
บ้านนอก|เครือข่ายพุทธิกา
