cindy
|
อย่างนี้เรียกว่ารักหรือเปล่า - 31/08/2005 13:18
[b]
เราเลิกกันกับแฟนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม
ตอนเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 เขาบอกเลิกเราเพราะความห่างไกลกัน
สักพักเขาก็มาขอคืนดีด้วย แต่เราไม่คืนดีเพราะเรามีแฟนใหม่แล้ว
และเราก็คิดว่าเราจะไม่กลับไปเพื่อเจ็บเป็นครั้งที่สองอีกเป็นเด็ดขาด
เขาก็รอเรานะ พอเราอกหักเขาก็เป็นคนที่อยู่ข้างๆเราเสมอ
คอยให้กำลังใจ คอยปลอบ เขาบอกว่าเขาก็จะรอเรา รอสักวันที่เราจะเห็นใจเขา ในตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราไม่ได้รักเขาแล้ว
เราคงเป็นคนอาภัพรัก ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทุกครั้งก็มีแต่เขาที่อยู่ข้างๆ เสมอ เวลาเรากลับบ้านที่ต่างจังหวัดถ้าเขากลับเหมือนกันเขาก็จะมารับมาส่งเราเสมอ ตอนนี้เราเหมือนเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่ไม่ยอมปฏิเสธเขาจริงๆจังๆ เพราะกลัวที่จะเสียเขาไป เราเคยคิดที่จะเปิดใจให้เขานะแต่มันก็เป็นไปไม่ได้ ความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิมแล้ว เขาก็บอกย้ำกับเราเสมอว่า "ถ้าวันไหนเธออยากมีคนเคียงข้าง ขอเป็นคนแรกที่นึกถึงได้ไหม จะขอรออยู่ตรงนี้" เราเหมือนเป็นคนที่เห็นแก่ตัวอีกแล้วใช่ไหม
จนตอนนี้เราสองคนเรียนจบมหาลัยแล้ว แต่เราก็ยังเป็นอยู่อย่างนี้ บอกตรงๆ ว่าตอนที่เขาบอกเลิกเรานั้น เราเจ็บมากๆ แต่เราก็ให้อภัยเขานะ
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เรามีโอกาสได้ไปปราจีนฯ และได้เจอเขา เพราะเขาทำงานอยู่ที่นั่น เรารู้สึกแปลกๆ ไป หลังจากที่กลับจากปราจีนฯ เรามักจะไม่มีสมาธิทำงาน นั่งคิดถึงเขาทั้งวัน"ผู้ชายคนหนึ่งที่เราเคยรัก เขายังเป็นคนดีในความทรงจำของเราเสมอ" เราสับสนไม่รู้ว่าอย่างนี้เรียกว่ารักเขาหรือเปล่า เราไม่กล้าที่จะตัดสินใจตอนที่เขาถามว่าจะคบกับเขาอีกครั้งได้หรือเปล่า เพราะเรากลัวว่าความรู้สึกนี้มันอาจจะไม่ใช่ความรักก็ได้ เรากลัวจะทำให้เขาเสียใจ...กลัวเขาจะเสียใจ
|
บ้านนอก|เครือข่ายพุทธิกา
