|
|
สาวใหญ่ทุกข์หนัก
|
ตอบ:ได้ตำแหน่งเมียหลวงแบบไม่ทันตั้งตัว - 29/07/2008 20:50
ดิฉันขอบคุณทุกข้อความที่ส่งมา ตอนนี้กับสามีต่างก็พยายามที่จะคุยและสื่อสารกันอยู่แต่เมื่อสามีได้ลงข้อความในนี้ซึ่งดิฉันบอกเค้าเองว่
าดิฉันเขียนตอบปัญหาบ้านใส่ใจ พอเค้ามาเปิดอ่านเค้าก็ดำเนินการเขียนข้อความเองเชียวเสมือนสารภาพบาป ส่วนตัวดิฉันตอนนี้บางครั้งก็ทำใจได้ แต่ช่วงที่เค้าไปอยู่กับกิ๊กของเค้าที่ต่างจังหวัดซึ่งเค้าต้องเดินทางไปทำงานที่นั่น ดิฉันก็อาการปางตายทั้ง ๆ ที่ก็พยายามอ่านหนังสือธรรมะให้มากแต่ก็ไม่สามารถหยุดอารมณ์แห่งการหวงแหนทีมีอยู่ได้เลย มันทำให้เครียดและเสียความรู้สึกเหลือเกินเคยคิดว่าจะไปบวชศึกษาธรรมะเพื่อสะกดจิตใจแต่ก็กลัวจะไปทำให้ศา
สนามัวหมองเพิ่มขึ้น กิเลสมันตัดไม่ขาดจริง ๆ ยิ่งรักมากก็ยิ่งรู้สึกแย่มากเพื่อนหญิงที่ทำงานที่เขาเลิกกับสามีก็ดูว่าเขามีความสุขดีอยากทำบ้างแต่ก็ส
งสารลูก จะทำอย่างไรดี ลองพยายามที่จะไม่นึกถึงเวลาที่สามีอยู่ด้วยก็ว่าจะไม่เอ่ยถึงกิ๊กเค้าแต่มันก็อดที่จะเหน็บแนมไม่ได้ สามีก็มักบ่นว่าเอาอีกแล้ว เค้าคงรำคาญแต่ดิฉันก็ยอมรับว่าตอนนี้กำลังต่อสู้กับมโนธรรมที่เกิดขึ้นในจิตใจอยู่ ใจหนึ่งก็อยากจะรับกิ๊กของสามีไปเลย แต่อีกใจก็กลัวว่าตัวเองจะเป็นนังมารร้ายในละคร คือดีด้วยแล้วก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้น ทำไงดี สามีก็น่ารักมากขึ้นกลับบ้านไวขึ้นเวลาที่อยู่ที่นี่ ดูแลลูกและดิฉันมากขึ้นเหมือนเป็นการชดเชยยังไงก็ไม่รู้
|
|
|
  |
เมียหลวงที่ไม่อยากเป็น
|
ตอบ:ได้ตำแหน่งเมียหลวงแบบไม่ทันตั้งตัว - 22/09/2008 08:47
ดิฉันได้อ่านของคุณ มีครอบครัวเหมือนกัน ทำให้ดิฉันได้คิด ขอบคุณมากที่ทำให้ดิฉัน มีสติมากขึ้น ดิฉันก็มีปัญหาสามีมีภรรยาน้อย เมื่อปลายปี 47 ดิฉันจับได้ว่าสามีและเพื่อนผู้หญิง(ที่ทำงานเดียวกันมีความสัมพันธ์กันทางชู้สาว)
ดิฉันรู้จากเพื่อนร่วมงานของเค้าก่อนดิฉันก็ขอให้เค้าเลิกเพราะมันเพิ่งจะเริ่มต้นสามีก็รับปากว่าจะเลิก(
เค้าโกหก) แต่สุดท้ายเค้าไม่เลิกดิฉันได้รับรู้เรื่องตรงนี้จากปากของผู้หญิงของเค้าเอง เค้าคงอยากให้ดิฉันรู้มากๆ
ตลอดระยะเวลา 2 ปีดิฉันต้องรับรู้เรื่องของสามีตลอดคือจับได้ก็จะบอกว่าเลิก
แล้วเค้าก็กลับไปหากันอีก เรื่องเลวร้ายผ่านมาถึงต้นปี 50 เค้ารับปากว่าเลิกแน่ๆ
เลิกจริงๆ ดิฉันก็ให้โอกาส อีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับกลายเป็นว่าเค้าหลอกดิฉันได้แนบเนียนที่สุดเพราะความไว้ใจจริงๆ
กลางปี 50 ดิฉันได้พบใบเสร็จซื้อของที่อยู่ไนรถไม่รู้บังเอิญหรือตั้งใจไม่รู้ เป็นใบเสร็จ ซื้อเครื่องใช้เด็กเล็กและนมเด็ก ดิฉันถามเค้าเค้าบอกว่าไม่รู้ปฎิเสธทุกอย่าง ดิฉันไม่เชื่อใจเค้าอีกแล้ว พยายามสืบหาความจริงทุกอย่าง
จนดิฉันรู้ว่าผูหญิงคนนั้นมีลูกจริงๆ ดิฉันจึงโทรไปหาเธอ ถามเธอถึงลูกที่เกิดมาเธอยอมรับว่าเป็นลูกที่เกิดกับสามีของดิฉัน ดิฉันอยากจะตาย เสียใจมากๆ คิดถึงแต่ลูก 2 คน ทำไมต้องเกิดกับครอบครัวเรา ดิฉีนถามเค้าว่าฉันผิดตรงไหนไม่ดีตรงไหน คำตอบคือดีทุกอย่าง ไม่ได้ผิดเลย แต่มันพลาดไป ดิฉันเคยบอกให้เค้าไปทำหมันตั้งแต่ที่ดิฉันรู้ว่าเค้ามีเมียน้อยปต่เค้าก็ไม่เคยทำ จนบัดนี้เค้ามีลูกกับเมียน้อย 1 คน ให้ไปทำหมันยังไม่ยอมไปทำเลย ...
ดิฉันทุกข์มากจนผ่านมาปี 51 ดิฉันขอให้เค้าเลิกกันแต่ให้ดูแลเด็กได้ เค้าก็บอกว่าทำไม่ได้กับดิฉันเค้าก็ไม่เลิก ทุกข์ทรมานจริงๆ ทุกวันนี้พยายามทำใจอย่างมากเพื่อลูก พยายามมองผ่านไม่สนใจ มองแต่ว่าทุกวันี้เค้ารักลูกดูแลลูกอย่างดีก็น่าจะพอดิฉันให้ธรรมะขัดเกลาความรู้สึกที่เคยไม่ดี ตอนนี้ดิฉันสงบลงเยอะ อโหสิกรรมให้พวกเค้าทำบุญทุกครั้งจะกรวดน้ำให้พวกเค้าจะได้หมดเวรหมดกรรมกัน สวดมนต์ก็แผ่ส่วนกุศลให้พวกเค้า ดิฉันหวังว่าสักวัน ความทุกข์ของดิฉันจะหมดไป ดิฉันมองดูลูก 2 คนที่น่ารัก ดิฉันอยู่เพื่อเค้าจริงๆ ดิฉันบอกกับตัวเองว่า ลูกจะต้องมีความสุขไม่กำพร้า แม่ขอรับความทุกข์นี้เอง
|
|
|
|
|
