|
|
คนขี้ขลาด
|
คุณเคยอยากฆ่าตัวตายแต่ไม่กล้าพอบ้างไหม - 03/05/2007 20:26
บางครั้งฉันก็มีความสุขดี บางครั้งก็เศร้าเสียเหลือเกิน ความจริงชีวิตฉันก็ไม่ได้แย่นักหรอกถ้าเทียบกับคนอีกหลายๆล้านคน
แต่ฉันรู้สึกว่าฉันอ่อนแอมาก ไม่กล้าจะทำอะไรสักอย่าง
ฉันเรียนไม่จบ ตอนนี้ก็ไม่มีงานทำ เงินก็ไม่มี แถมไม่มีใครให้อาศัยพึ่งพาอีกด้วย ฉันก็แค่อยากเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องร่ำรวยหรอก แค่เอาตัวรอดได้ก็พอ แต่ตอนนี้ก็คิดไม่ออก หรือบางทีคิดออก แต่ก็ไม่กล้า คุณจะว่าฉันขี้ขลาดก็ได้ แม้กระทั่งคิดอยากฆ่าตัวตาย แต่ก็ไม่กล้า กลัวเจ็บ กลัวไม่ตายจริงแล้วจะขายขี้หน้า หรือถ้าตายจริงก็กลัวคนที่อยู่อาศัยอยู่ใกล้ๆ จะกลัวฉัน เฮ้อ!!ใครอยากด่าก็ตามสบายนะฉันมันน่าด่าอยู่แล้ว
|
|
|
  |
มานัว
|
ตอบ:คุณเคยอยากฆ่าตัวตายแต่ไม่กล้าพอบ้างไหม - 04/05/2007 00:10
ไม่หรอกนะ ไม่เห็นขี้ขลาดเลย เราว่าไม่ทำน่ะดีแล้ว มันคงเศร้าเฉยๆ สินะ เข้าใจจะบอกยังไงดีล่ะ ก็เราก็คิดฆ่าตัวตายเหมือนกัน แต่เราก็ไม่ทำ ไม่ได้เรียกว่าขี้ขลาดหรอกนะ แต่เรียกว่าอยู่ในช่วงที่ต้องการกำลังใจและแรงฮึดขึ้นสู้อีกครั้ง มันเป็นช่วงที่แบบว่าล้มลงไปแล้วต้องใช้พลังงานมากกว่าปกติหน่อยในการลุกขึ้นมาเท่านั้น บางทีความสำเร็จก็ไม่ได้อยู่ที่การเรียนจบหรือสิ่งใดทั้งสิ้น มองหาสิ่งที่ตัวเองอยากทำ อาจพบความสุขเล็กๆ จากสิ่งต่างๆ ในแต่ละวัน เปิดใจ หายใจลึกๆ หัวใจเราต้องได้รับความสุขบ้าง ไม่ได้เป็นคนไร้ค่า ไม่มีความหมายหรือขี้ขลาดหรอกนะ เราก็คิดฆ่าตัวตายบ่อยมาก รู้สึกถึงความไร้คุณค่าของตัวเอง รู้สึกว่าไม่ชอบตัวเองเลย เราเคยสัมผัสกับการจากไปด้วยวิธีนี้ของคนใกล้ชิด การที่เราจะเหนื่อยกับชีวิตบ้างก็คงเป็นเรื่องธรรมดา ไม่เสียหายอะไรสักหน่อย เราไม่ได้ทำร้ายใคร ก็อย่าปล่อยให้ใจเราทำร้ายเราเองเลยนะ ไม่เป็นไรหรอก ไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกนะ ถ้าเศร้ามากเราจะอยู่เป็นเพื่อน มีคนสอนเราว่าไม่มีอะไรจะย่ำอยู่กับที่ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป พรุ่งนี้อาจจะสวยงาม หลังฝนอาจมีรุ้งก็ได้นะ เป็นกำลังใจให้เสมอ เหนื่อยหน่อยนะช่วงนี้ เดี๋ยวก็ผ่านไปได้
|
|
|
|
Moresato
|
ตอบ:คุณเคยอยากฆ่าตัวตายแต่ไม่กล้าพอบ้างไหม - 05/05/2007 15:35
ผมก็เคยคิด เอ๊ะ ไม่ใช่ซิต้องเรียกว่าเคยเกือบทำลงไป
ผมไปยืนอยู่บนสะพานแล้ว พร้อมที่จะโดดลงไปในน้ำเพื่อฆ่าตัวตายเพียงเพราะแฟนมาขอเลิกเพื่อไปคบกับแฟนเก่า โดยทั้งๆที่อีกหนึ่งอาทิตย์ผมเตรียมแหวนเพื่อจะขอเธอแต่งงาน แต่ผลสุดท้ายผมก็ไม่โดด ได้แต่เพียงโยนแหวนวงนั้นทิ้งลงไป แล้วก็คิดว่าในเมื่อคนๆนี้ยังเคยรักเราได้ ไฉนจะไม่มีใครคนอื่นมารักมาชอบเราบ้างเลยหรือ คนทั้งโลกมีตั้งกี่พันล้านคน มันจะต้องมีซักคนแหล่ะน่ะที่จะเป็นคู่ชีวิตเรา
ทุกวันนี้ผมคิดว่าการฆ่าตัวตายนั้นมันไร้สาระมาก ขนาดหมาจรจัดที่ลำบากขนาดไหนมันยังไม่เคยคิดที่จะโดดให้รถชนมันตายเลย หรือแม้แต่สัตว์ที่พิการมันยังพยายามดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตต่อไปเลย
สู้ๆ ^o^/
|
|
|
|
กำไล
|
ตอบ:คุณเคยอยากฆ่าตัวตายแต่ไม่กล้าพอบ้างไหม - 27/05/2007 17:52
เราก็เคยนะ เคยพยายามหลายครั้ง เพราะอกหักแล้วทำใจไม่ได้ เลยคิดว่าน่าจะตายๆ ซะดีกว่า.. ผ่านมาเป็นปีแล้ว จิตใจก็ยังไม่ดีขึ้นเลย..ยังไม่มีอะไรดีขึ้น..ตอนนี้เราก็ยังไม่เลิกคิด แต่เราแค่ไม่ทำเพราะเราไม่อยากทำให้แม่ร้องไห้ ..ไม่อยากทำให้แม่เสียใจ..คุณ moresato คุณทำใจยังไงช่วยตอบกลับด้วยจะขอบคุณมากๆ ค่ะ ..kamlai_s@hotmail.com
|
|
|
|
หมูอบ
|
ตอบ:คุณเคยอยากฆ่าตัวตายแต่ไม่กล้าพอบ้างไหม - 31/05/2007 14:52
เมื่อตอนอายุ 10 ขวบ เคยมีเพื่อนสนิทที่บ้านอยู่ใกล้โรงเรียน พวกเราก็เลยได้ไปเที่ยวที่บ้านเขาบ่อยๆ คุณพ่อคุณแม่ของเพื่อนใจดี ชอบเลี้ยงขนม อยู่มาวันหนึ่ง คุณพ่อของเพื่อนคนนี้ก็ยิงตัวตาย ตอนนั้น ไม่เข้าใจอะไรมาก แต่ก็มีคำถามขึ้นมาว่า ทำไมคนใจดีถึงจากไปอย่างน่ากลัวแบบนั้น สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดก็คือ การจากไปของคุณพ่อเพื่อนนำความเศร้าสลดมาสู่ครอบครัวอย่างมหาศาล บ้านดูเศร้าสร้อย และชีวิตของเพื่อนก็ไม่เหมือนเดิม พวกเรามาเข้าใจตอนหลังว่า ที่คุณพ่อของเพื่อนยิงตัวเองก็เป็นเพราะประสบปัญหาทางธุรกิจของครอบครัวอย่างหนัก และคงรู้สึกว่าตัวเองเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ล้มเหลว ... แต่ต่อมา ทุกสิ่งทุกอย่างก็ได้รับการแก้ไข คุณแม่ของเพื่อนสามารถกอบกู้ธุระกิจไว้ได้ แต่คุณพ่อได้จากไปแล้ว ...
ดูเหมือนว่า ในชีวิตจะพบกับเหตุการณ์เช่นนี้หลายครั้ง เพราะต่อมา คนที่ใกล้ตัวก็จากไปเพราะความหมดหวังในชีวิตทั้งๆอายุยังน้อยอีกถึง 2 คน คนหนึ่งเป็นเพราะปัญหาในหน้าที่การงาน และความรู้สึกว่าเกียรติยศชื่อเสียงได้ถูกทำลาย ... อีกคนหนึ่งเป็นเพราะความเหงาและความรู้สึกว่าตัวเองนั้นขาดความรัก ... การจากไปแบบกระทันหันของแต่ละคนได้นำความเศร้าสลดมากมายมาสู่ผู้คนรอบข้าง ... พวกเราต่างถามตัวเองว่า ... เราได้ช่วยเขาอย่างเต็มที่แล้วหรือ ... ทำไมความรักและความอนาทรที่เรามอบให้นั้นจึงไม่เพียงพอ ... แต่ก็คงไม่พอจริงๆ ... เพราะหัวใจนั้นเป็นของคนแต่ละคน และความสุขหรือความทุกข์นั้นขึ้นอยู่ที่ใจนั่นเอง ... สำหรับคนที่ 3 ก็เกือบจากไป แต่พอดีคุณแม่ของเธอช่วยไว้ทัน และได้คุณหมอที่เก่งพอจนฟื้นตัว ตอนนั้นก็เป็นเพราะผิดหวังในความรักซึ่งมีผลกระทบอย่างหนักต่อการเรียน ก็เลยเกิดความกลัวแบบสุดๆ เกรงว่าจะทำให้ทุกคนในครอบครัวผิดหวัง ... วันเวลาผ่านมาหลายปี พบคนนี้ทีไรก็จะรู้สึกดีใจ เพราะในที่สุดเธอก็เป็นคนหนึ่งที่มีชีวิตที่ดี และมีครอบครัวที่น่ารัก ... แต่หากคืนนั้น คุณแม่ของเธอไม่บังเอิญเข้าไปถามเธอว่า เธออยากดื่มอะไรก่อนนอนหรือเปล่า ... วันนี้ก็คงไม่มี ...
สำหรับตัวเองแล้ว ไม่เคยตัดสินว่าการฆ่าตัวตายนั้นเป็นความขี้ขลาด หรืออะไร ... เพียงแต่เคยถามตัวเองว่า ทำไมคนคนหนึ่งถึงตัดสินใจทำร้ายตัวเองอย่างน่าเสียดายและน่าใจหายเช่นนั้น ... อาจจะเป็นเพราะช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่จิตใจของคนคนหนี่งดิ่งลงสู่เหวที่ลึกจนเชื่อว่าไม่สามารถหาทาง
ออกได้ ... คงรู้สึกหมดแรง ... ความรักหรือกำลังใจจากใครก็ช่วยไม่ได้ ... บางทีก็เป็นเพราะไม่รู้จักขอความช่วยเหลือจากใคร ... อาจจะเป็นช่วงเวลาที่คนคนหนึ่งลืมไปว่า ... การจากไปของตนนั้นจะนำความเศร้าโศกมาสู่คนที่รักตนมากมายสักเพียงไหน ... คงเป็นช่วงเวลาที่คนคนหนึ่งลืมไปว่า ... ในชีวิตของคนเรานั้น ... ทุกสิ่งทุกอย่างผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ... ชีวิตมีสารพัดรสให้ลองชิม ... ทั้งหวาน มัน เผ็ด เปรี้ยว เค็ม หรือ เฝื่อนๆ ... ชีวิตมีคันลองของตัวเอง ... มี chapters ต่างๆให้เราได้อ่าน ... มีวิกฤตที่เราต้องข้ามผ่าน ... แต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็ผสมผสานเป็นชีวิตชีวิตหนึ่ง ... ไม่ว่าโลกจะหมุนเวียนเปลี่ยนไปสักเพียงไหน ... ชีวิตก็คือชีวิตที่มีทั้งความรัก ... ความสุข ... ความทุกข์ ... รอยยิ้ม ... ความเจ็บปวด ... ความผิดหวัง ... และหยาดน้ำตา ... สิ่งเหล่านี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย ... แต่ไม่ว่าชีวิตในแต่ละช่วงจะเป็นเช่นไร ... ทุกสิ่งทุกอย่างผ่านมาได้ก็ย่อมผ่านไปได้ ... หากเรามีความเชื่อ ความอดทน และสั่งสมกำลังใจจากทุกๆวัน ... และอยู่กับปัจจุบันให้ดีที่สุด ... หากเมื่อไดที่เรารู้สึกเหนื่อยก็พัก หรือถอยหลังสักก้าว แล้วค่อยเดินต่อไป ... รู้จักขอความช่วยเหลือจากคนที่รักหรือเป็นห่วงเราเมื่อไดที่ความทุกข์นั้นรุมร้อน ...
สำหรับความรักนั้น ... เห็นด้วยกับที่คุณ Moresato พูดไว้ข้างต้นว่า ... ในเมื่อคนๆนี้ยังเคยรักเราได้ ไฉนจะไม่มีใครคนอื่นมารักมาชอบเราบ้างเลยหรือ คนทั้งโลกมีตั้งกี่พันล้านคน มันจะต้องมีซักคนแหล่ะน่ะที่จะเป็นคู่ชีวิตเรา ...
บางครั้ง ... ความรักก็เหมือนประตูบานหนึ่งที่ปิดลง ... เราเศร้าใจ ... เราทุกข์ ... เราเหงา ... แต่ ... หากเรารวบรวมกำลังใจและก้าวเดินต่อไปได้ ... เราก็จะพบประตูบานใหม่ที่เปิดรับเราเมื่อเวลามาถึง ... และเรามักจะพบเสมอว่า ... ภายในบ้านหลังใหม่นั้น ... สวยงาม ... น่าอยู่ ... และเจ้าของก็แสนจะใจดี
หากเรามัวแต่โหยหาอาลัยกับประตูบานที่ปิดลง เราก็อาจจะพลาดโอกาสที่แสนดีนั้นไป ... เสียใจ ... เสียเวลา ...
ท้อแท้ครั้งได แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า กว้างใหญ่ไพศาล เราตัวเล็กนิดเดียว ทำไมถึงปล่อยให้ความทุกข์ของเราดูใหญ่หลวงนัก ... ทุกสิ่งผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ... หลังฝนยังมีสายรุ้ง ... พระพรในชีวิตยังมีให้เรานับไม่ถ้วน ... เป็นเช่นนั้นจริงๆ ...
|
|
|
|
เอก
|
ตอบ:คุณเคยอยากฆ่าตัวตายแต่ไม่กล้าพอบ้างไหม - 03/06/2007 20:38
ผมเคยทำลงไปเเล้วอ่ะครับ เเต่ไม่ตาย อ้วกยาออกมา
ตอนนั้นอายุ 16 มั้งครับ ตอนนี้จะ 19 เเต่ตอนนี้ก็ฉลาดขึ้นเเล้วครับ ไม่เหมือนเมื่อก่อน ให้ผู้หญิง
จูงจมูก
ไม่ต้องไปทำหรอกครับ มันไม่ดีครับ ยังไม่คนที่เค้าต้องการเราอีกครับ สู้ สู้
|
|
|
|
|
