| นิค | เขียนเมื่อ: Sunday 08 May 2005 16:04:55
ฝากความสดใสมาให้ทุกคนด้วยคร้าบบบ |
| วิ | เขียนเมื่อ: Sunday 08 May 2005 11:08:39
คิดถึงเพื่อนๆ "ซึนามิ รอบที่ 3"จังเลย อยากเจออีกติดต่อมาหาบ้างนะ  |
| pk | เขียนเมื่อ: Sunday 08 May 2005 00:15:17
 |
| อชิรารินทร์ | เขียนเมื่อ: Saturday 07 May 2005 20:26:17
ความสุขจึงอยู่ที่ใจของเรานั่นเอง
...ขอเพียงรู้จักแบ่งปันออกไป
เราก็จะได้รับกลับมาไม่น้อยไปกว่ากัน...
ชอบมากค่ะ |
| อชิรารินทร์ | เขียนเมื่อ: Saturday 07 May 2005 20:25:03
ขอบคุณมากสำหรับบทความทุกขอความที่ให้กำลังใจทำให้เข้มแข็งขึ้นมากค่ะ  |
| anchasa | เขียนเมื่อ: Saturday 07 May 2005 16:03:29
being honest with yourself at all time. |
| ธนพร | เขียนเมื่อ: Saturday 07 May 2005 15:12:32
เห็นเวปโฉมใหม่ไฉไล
ให้สะดุด ขอบคุณลุงริศที่คิดถึง...
ฝากเมลมาบอกด้วยคำนึง
แวะมาชมขอบอกว่าชอบจัง ค่ะ....  |
| แนน | เขียนเมื่อ: Friday 06 May 2005 23:39:21
เพลงมหาวิทยาลัย-รับน้องในเพลงใหม่
เพราะและเนื้อเพลงฟังแล้วประทับใจมากค่ะ |
| คายคำ | เขียนเมื่อ: Friday 06 May 2005 19:52:12
ขอบคุณ" |
| คายคำ... | เขียนเมื่อ: Friday 06 May 2005 19:25:12
"รักคือยอมเข้าใจ..รักคือการอภัยให้กัน..
ราวกับว่า
ยดายในการถ่ายทอดข้อความที่สั้นๆนี้ไว้ที่นี่ แต่ในความเป็นจริงแล้ว การให้อภัยมันยากกว่าที่เราคิดไว้มาก ต้องใช้ความเข้าใจกับปัญหารที่เกิดขึ้นนี้อย่างมากมายทีเดียวอีกทั้งยังต้องการหัวใจ
ที่อ่อนโยน ลดความโกรธ ความไม่พอใจที่เกิดขึ้นได้ในระดับหนึ่ง
แต่ในที่สุกแล้ว ก็เป็นสิ่งที่สามารถทำให้สำเร็จได้หากมีความตั้งใจที่แท้จริง...และเต็มใจที่จะทำในสิ่งนี้..
ทุกวันนี้ตระหนักกับถ้อยคำที่เคยได้ยินมาที่ว่า...
"อภัยทานเป็นทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"
เป็นทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจริงๆ....ยิ่งใหญ่กับตัวของเราเอง..
ว่าเราสามารถที่จะชนะความแค้นเคือง ความบาปทั้งหมดที่มีต่อหัวใจตัวเองได้ในที่สุด...
เมื่ออภัยได้แล้วสิ่งที่จะได้พบในลำดับต่อมาคือความสบายใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อ
น....มัน สุขที่สุด ...สงบที่สุด.... |
| คายคำ | เขียนเมื่อ: Friday 06 May 2005 19:14:51
" การมองโลกบางทีก็เป็นสิ่งที่น่าปวดหัวอยู่มากเหมือนกันเพราะว่าบางที่ก็อาจจะเป็นการ
มองโลกในแง่ดีเกินไปซะจนทำร้ายตัวเอง..แต่บางทีก็มองโลกมองสิ่งต่างๆในแง่ที่ร้ายกาจ เกลียดชังก็ดูว่าจะเป็นมุมมองที่ไม่ยุติธรรมกับคนที่ถูกมองหรือว่าถูกรูสึกอย่างนั้น
เอาซะเลย..เพราะฉะนั้นควรจะมองอะไรอย่างที่เป็นกลาสงมากที่สุด...แต่ประเด็นที่สำคัญก็อยู่ตรงนี้แหละอยุ่ตรงที่วาเราไม่รู้ว่า คำว่าตรงกลางนี้อยูที่ไหนกันแน่???หนมางเดียวที่พอจะทำให้สามารถมองเห็นอยู่ได้บ้างก็น่าจะเป็นการใช้สติปัญญานะ
ใช้ปัญญาทีมีในการมองโลก มองสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น...เชื่อว่า คำตอบที่ต้องการและป็นคำตอบที่ดีที่สุดกํจะปรากฎขึ้นมาเองในที่สุด......เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่จะเข้าใจโลกและความเป็นไปของชีวิตมากขึ้นกว่าเดิม..... |
| คายคำ | เขียนเมื่อ: Friday 06 May 2005 18:39:29
"ความสุขในชีวิตมาจากความเรียบง่าย....
เป็นความสุขที่ธรรมดาที่สุดแต่หายากมากที่สุดในสังคมปัจจุบันนี้
เพราะว่าโลกเปลียนไป สังคม เปลี่ยนไปมาก ประมาณว่าจะมีสักกี่คนที่มองเห็นความจริงที่ลึกวึ้งของชีวิตเล่าว่าความจริงแล้วชีวิ
ตคือความว่างเปล่าเท่านั้น!!"" |
| คายคำ | เขียนเมื่อ: Friday 06 May 2005 18:34:39
""ความรักของแม่ยิ่งใหญ่มากที่สุดจริงๆ บางทีเราก็ลืมความรักของคนๆนี้...และประเมินคุณค่าของมันต่ำจนเกินไป"" |
| คายคำ.. | เขียนเมื่อ: Friday 06 May 2005 18:28:28
""หากนึกจะเขียนอะไสกอย่างคงเป็นเรื่องราว ของความรักนะ
เพราะว่าเป็นเรื่องที่อยู่ใกล้ตัวมากที่สุด..เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับทุกคน...ตั้งแต่เติบโตมาจนวันนี้อายุ19 ปีแล้วมุมมองความรักของตัวเองก็เปลี่ยนไปมากทีเดียว.คือว่าความสดใสราวกับจินตนาการมันน้อยลง ทุกวันนี้อยู่ในโลกแห่งความจริงมากขึ้น
อาจจะเป็นเพราะว่าเราเองโตขึ้น ตามวันวัยที่มีความหมายนะ
จากเดิมที่มองความรักว่าป็นสิ่งที่สมบูรณ์ เป็นสิ่งที่ดีมากที่สุด
จนวันนี้ก็ยังรู้สึกอย่างนั้นอยู่ในส่วนที่ว่า ""ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามมากแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือ..ในความรักที่เกิดขึ้นนั้นมักมีความทุกข์ที่ปะปนร่วมทางมาด้วยเสมอโดยไม่ได้รับเชิญ
นี่เป็นความจริงที่ทุกชีวิตจะปฎิเสธได้เลยที่เดียว... ความทุกข์ที่เกิดขึ้นว่ากันว่ามาจากประเด็นหลักคือความคาดหวังที่มีมามากมายเหลือเกิ
น ...คาดหวังในความรัก..คาดหวังกับคนรักของเรา
มากจนบางทีก็ลืมไปว่า เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนนึงเท่านั้นเอง
คนที่เต็มไปด้วยความผิดพลาดแล้วก็ไม่มีทางที่จะเป็นอะไรได้ตามที่เราต้องการทั้งหมด..ไม่มีทาง..
รักกันมากมากนะคะ รักกันนานนาน
"แหวน" |
| Pete | เขียนเมื่อ: Friday 06 May 2005 13:37:46
เขียนมาให้กำลังใจเพื่อนๆที่เข้ามาที่นี่ครับ  |
สมุดเยี่ยม
บ้านนอก|เครือข่ายพุทธิกา
ขอบคุณมากครับ
